Chapter 8

Φή]μα, σὺ γ[ὰ]ρ ἀ[γγελίαις θνατῶν ἐπ]οιχνεῖς

φῦ]λα, καὶ πᾶ[!¯˘¯×

!!!!!]μ̣εαλμει̣[˘˘¯

!!!!!]πὸ κεύ[˘˘¯×

!!!!]νωνται [¯˘¯¯

¯˘]!!ῳ ξ[υν]όν, ὅ,τι χρυ[σέαν ˘˘¯

ο[!!!] ὀφθαλμοῖσι Ν[ίκαν

π[αῦλ]αν ἀπράκταν [!!!!![

Ἀ[γλ]αῷ καὶ νῦν κασιγνήτας ἀκοίτας

νασιῶτιν ἐκίνησεν λιγύφθογγον μέλισσαν,

ἀχ]ειρὲς ἵνʼ ἀθάνατον Μουσᾶν ἄγαλμα

ξυνὸν ἀνθρώποισιν εἴη

χάρμα, τεὰν ἀρετὰν

μανῦον ἐπιχθονίοισιν,

ὁσσάκις Νίκας ἕκατι

ἄνθεσι ξανθὰν ἀναδησάμενος κεφαλὰν

κῦδος εὐρείαις Ἀθάναις

θῆκας Οἰνείδαις τε δόξαν.

ἐν Ποσειδᾶνος περικλειτοῖς ἀέθλοις

εὐθὺς ἔνδειξ]ας Ἕλλασιν ποδῶν ὁρμὰν ταχεῖαν·

δεύτερον δʼ οὔ]ροισιν ἔπι σταδίου,

θερμ[ὰν ἔτι] πνέων ἄελλαν,

ἔστα[· βρέχω]ϝ̣ δʼ ᾆξʼ αὖτε θατήρων ἐλαίῳ

φάρε[ʼ ἐς εὔθροο]ν ἐμπίτνων ὅμιλον,

τετρ[αέλικτο]ν ἐπεὶ

κάμ[ψεν δρό]μον. Ἰσθμιονίκαν

δίς ν[ιν ἀγκ]άρυξαν εὐβού-

λων [ἀεθλάρχ]ων προφᾶται·

δὶς δʼ ἐ[ν Νεμέ]ᾳ Κρονίδα Ζηνὸς παρʼ ἁγνὸν

βωμό[ν· ἁ κλει]νά τε Θήβα

δέκτ[ό νιν ε]ὐρύχορόν

τʼ Ἄργο[ς Σικυώ]ν τε κατʼ αἶσαν·

οἵ τε Π[ελλάν]αν νέμονται,

ἀμφί τʼ Εὔβοιαν πολ[υλάϊο]ν, οἵ θʼ ἱερὰν

νᾶσο[ν Αἴγιν]αν. ματεύει

δʼ ἄλλ[ος ἀλλοί]αν κέλευθον,

ἅντι[να στείχ]ων ἀριγνώτοιο δόξας

τεύξεται. μυρίαι δʼ ἀνδρῶν ἐπιστᾶμαι πέλονται·

ἢ γὰρ σοφὸς ἢ Χαρίτων τιμᾶν λελογχὼς

ἐλπίδι χρυ εῳ τέθαλεν·

ἤ τινα θευπροπίαν

εἰδώς· ἕτερος δʼ ἐπὶ πάσι

ποικίλον τόξον τιταίνει·

οἱ δʼ ἐπʼ ἔργοισίν τε καὶ ἀμφὶ βοῶν ἀγέλαις

θυμὸν αὔξουσιν· τὸ μέλλον

δʼ ἀκρίτους τίκτει τελευτάς,

πᾷ τύχα βρίσει. τὸ μὲν κάλλιστον, ἐσθλὸν

ἄνδρα πολλῶν ὑπʼ ἀνθρώπων πολυζήλωτον εἶμεν·

οἶδα καὶ πλούτου μεγάλαν δύνασιν,

ἃ καὶ τὸν ἀχρεῖον τί[θησ]ι

χρηστόν. τί μακρὰν γλῶσσαν ἰθύσας ἐλαύνω

ἐκτὸς ὁδοῦ; πέφαται θνατοῖσι νίκας

ὕστε]ρον εὐφροσύνα·

αὐλῶν [δὲ ˘¯˘˘¯¯

μειγν̣[υτ¯¯˘¯¯

χρή τιν[¯¯¯˘¯¯