Chapter 2

Collis o Heliconii cultor, Uraniae genus, qui rapis teneram ad virum virginem, o Hymenaee Hymen, o Hymen Hymenaee, cinge tempora floribus suave olentis amaraci, flammeum cape, laetus huc, huc veni niveo gerens luteum pede soccum, excitusque hilari die nuptialia concinens voce carmina tinnula pelle humum pedibus, manu pineam quate taedam.

namque Vinia Manilo, qualis Idalium colens venit ad Phrygium Venus iudicem, bona cum bona nubet alite virgo, floridis velut enitens myrtus Asia ramulis, quos hamadryades deae ludicrum sibi rosido nutriunt umore.

quare age huc aditum ferens perge linquere Thespiae rupis Aonios specus, nympha quos super irrigat frigerans Aganippe, ac domum dominam voca coniugis cupidam novi, mentem amore revinciens ut tenax hedera huc et huc arborem implicat errans.

vosque item simul, integrae virgines, quibus advenit par dies, agite in modum dicite, o Hymenaee Hymen, o Hymen Hymenaee.

ut libentius, audiens se citarier ad suum munus, huc aditum ferat dux bonae Veneris, boni coniugator amoris.

quis deus magis anxiis est petendus amantibus?

quem colent homines magis caelitum? o Hymenaee Hymen, o Hymen Hymenaee.

te suis tremulus parens invocat, tibi virgines zonula solvunt sinus, te timens cupida novus captat aure maritus.

tu fero iuveni in manus floridam ipse puellulam dedis a gremio suae matris, o Hymenaee Hymen, o Hymen Hymenaee.

nil potest sine te Venus fama quod bona comprobet commodi capere: at potest te volente.quis huic deo compararier ausit?

nulla quit sine te domus liberos dare, nec parens stirpe nitier: at potest te volente.quis huic deo compararier ausit?

quae tuis careat sacris non queat dare praesides terra finibus: at queat te volente.quis huic deo compararier ausit?

claustra pandite ianuae, virgo adest. viden ut faces splendidas quatiunt comas?

tardet ingenuus pudor:

quem tamen magis audiens flet quod ire necesse est.

flere desine. Non tibi, Au- runculeia, periculum est ne qua femina pulchrior clarum ab Oceano diem viderit venientem.

talis in vario solet divitis domini hortulo stare flos hyacinthinus.

sed moraris, abit dies:

prodeas, nova nupta.

prodeas, nova nupta, si iam videtur, et audias nostra verba.vide ut faces aureas quatiunt comas:

prodeas, nova nupta.

non tuus levis in mala deditus vir adultera probra turpia persequens a tuis teneris volet secubare papillis, lenta quin velut adsitas vitis implicat arbores, implicabitur in tuum complexum.Sed abit dies:

prodeas, nova nupta.

o cubile quod omnibus candido pede lecti, quae tuo veniunt ero, quanta gaudia, quac vaga nocte, quae medio die gaudeat! sed abit dies:

Prodeas, nova nupta.

tollite, o pueri, faces:

flammeum video venire.

ite, concinite in modum o Hymen Hymenaee io, o Hymen Hymenaee.

ne diu taceat procax fescennina iocatio, nec nuces pueris neget desertum domini audiens concubinus amorem.

da nuces pueris, iners concubine: satis diu lusisti nucibus: libet iam servire Talasio.

concubine, nuces da.

sordebant tibi vilicae, concubine, hodie atque heri:

nunc tuum cinerarius tondet os. miser ah miser concubine, nuces da.

diceris male te a tuis unguentate glabris marite abstinere: sed abstine.

o Hymen Hymenaee io, o Hymen Hymenaee.

scimus haec tibi quae licent sola cognita: sed marito ista non eadem licent.

o Hymen Hymenaee io, o Hymen Hymenaee.

nupta, tu quoque quae tuus vir petet cave ne neges, ne petitum aliunde eat.

o Hymen Hymenaee io, o Hymen Hymenaee.

en tibi domus ut potens et beata viri tui:

quae tibi sine serviat

(o Hymen Hymenaee io, o Hymen Hymenaee).

usque dum tremulum movens cana tempus anilitas omnia omnibus adnuit.

o Hymen Hymenaee io, o Hymen Hymenaee.

transfer omine cum bono limen aureolos pedes, rasilemque subi forem.

o Hymen Hymenaee io, o Hymen Hymenaee.

adspice unus ut accubans vir tuus Tyrio in toro totus immineat tibi.

o Hymen Hymenaee io, o Hymen Hymenaee.

illi non minus ac tibi pectore uritur intimo flamma, sed penite magis o Hymen Hymenaee io, o Hymen Hymenaee.

mitte bracchiolum teres, praetextate, puellulae:

iam cubile adeat viri.

o Hymen Hymenaee io, o Hymen Hymenaee.

o bonae senibus viris cognitae bene feminae, conlocate puellulam.

o Hymen Hymenaee io, o Hymen Hymenaee.

iam licet venias, marite:

uxor in thalamo tibi est ore floridulo nitens alba parthenice velut luteumve papaver.

at, marite, (ita me iuvent caelites) nihilo minus pulcher es, neque te Venus neglegit. sed abit dies:

perge, ne remorare.

non diu remoratus es, iam venis. bona te Venus iuverit, quoniam palam quod cupis cupis et bonum non abscondis amorem.

ille pulveris Africi siderumque micantium subducat numerum prius, qui vestri numerare vult multa milia ludi.

ludite ut libet, et brevi liberos date. non decet tam vetus sine liberis nomen esse, sed indidem semper ingenerari.

Torquatus volo parvulus matris e gremio suae porrigens teneras manus dulce rideat ad patrem semihiante labello.

sit suo similis patri

Manlio et facile insciis noscitetur ab omnibus et pudicitiam suae matris indicet ore.

talis illius a bona matre laus genus adprobet qualis unica ab optima matre Telemacho manet fama Penelopeo.

claudite ostia, virgines:

lusimus satis. at, boni coniuges, bene vivite et munere adsiduo valentem exercete iuventam.

Vesper adest: iuvenes, consurgite: vesper Olympo exspectata diu vix tandem lumina tollit.

surgere iam tempus, iam pinguis linquere mensas;

iam veniet virgo, iam dicetur hymenaeus.

Hymen O Hymenaee, Hymen ades O Hymenaee.

cernitis, innuptae, iuvenes? consurgite contra:

nimirum Oetaeos ostendit Noctifer ignes.

sic certe est: viden ut perniciter exsiluere?

non temere exsiluere; canent quod vincere par est.

Hymen O Hymenaee, Hymen ades O Hymenaee.

non facilis nobis, aequales, palma parata est:

adspicite, innuptae secum ut meditata requirunt.

non frustra meditantur; habent memorabile quod sit.

nec mirum, penitus quae tota mente laborant.

nos alio mentes, alio divisimus aures:

iure igitur vincemur; amat victoria curam.

quare nunc animos saltem convertite vestros:

dicere iam incipient, iam respondere decebit.

Hymen o Hymenaee, Hymen ades o Hymenaee.

Hespere, qui caelo fertur crudelior ignis?

qui natam possis complexu avellere matris, complexu matris retinentem avellere natam et iuveni ardenti castam donare puellam.

quid faciunt hostes capta crudelius urbe?

Hymen o Hymenaee, Hymen ades o Hymenaee.

Hespere, qui caelo lucet iucundior ignis?

qui desponsa tua firmes conubia flammma, quae pepigere viri, pepigerunt ante parentes, nec iunxere prius quam se tuus extulit ardor.

quid datur a divis felici optatius hora?

Hymen o Hymenaee, Hymen ades o Hymenaee.

Hesperus e nobis, aequales, abstulit unam namque tuo adventu vigilat custodia semper.

nocte latent fures, quos idem saepe revertens,

Hespere, mutato comprendis nomine eosdem.

at libet innuptis ficto te carpere questu.

quid tum, si carpunt tacita quem mente requirunt?

Hymen o Hymenaee, Hymen ades o Hymenaee.

ut flos in saeptis secretus nascitur hortis, ignotus pecori, nullo convulsus aratro, quem mulcent aurae, firmat sol, educat imber, multi illum pueri, multae optavere puellae;

idem cum tenui carptus defloruit ungui, nulli illum pueri, nullae optavere puellae:

sic virgo, dum intacta manet, dum cara suis est;

cum castum amisit polluto corpore florem, nec pueris iucunda manet nec cara puellis.

Hymen o Hymenaee, Hymen ades o Hymenaee.

ut vidua in nudo vitis quae nascitur arvo nunquam se extollit, nunquam mitem educat uvam, sed tenerum prono deflectens pondere corpus iam iam contingit summum radice flagellum, hanc nulli agricolae, nulli accoluere iuvenci;

at si forte eadem est ulmo coniuncta marito, multi illam agricolae, multi accoluere iuvenci:

sic virgo, dum intacta manet, dum inculta senescit;

cum par conubium maturo tempore adepta est, cara viro magis et minus est invisa parenti.

et tu ne pugna cum tali coniuge, virgo.

non aequum est pugnare, pater cui tradidit ipse, ipse pater cum matre, quibus parere necesse est.

virginitas non tota tua est, ex parte parentum est:

tertia pars patri, pars est data tertia matri, tertia sola tua est.noli pugnare duobus, qui genero sua iura simul cum dote dederunt.

Hymen o Hymenaee, Hymen ades o Hymenaee.

Super alta vectus Attis celeri rate maria

Phrygium ut nemus citato cupide pede tetigit adiitque opaca silvis redimita loca deae, stimulatus ibi furenti rabie, vagus animis devolvit ili acuto sibi pondera silice.

itaque ut relicta sensit sibi membra sine viro, etiam recente terrae sola sanguine maculans niveis citata cepit manibus leve typanum, typanum, tubam Cybelles, tua, mater, initia, quatiensque terga tauri teneris cava digitis canere haec suis adorta est tremebunda comitibus agite ite ad alta, Gallae, Cybeles nemora simul, simul ite, Dindymenae dominae vaga pecora, aliena quae petentes velut exsules loca sectam meam exsecutae duce me mihi comites rapidum salum tulistis truculentaque pelagi et corpus evirastis Veneris nimio odio, hilarate erae citatis erroribus animum.

mora tarda mente cedat; simul ite, sequimini

Phrygiam ad domum Cybelles, Phrygia ad nemora deae, ubi cymbalum sonat vox, ubi tympana reboant, tibicen ubi canit Phryx curvo grave calamo, ubi capita maenades vi iaciunt hederigerae, ubi sacra sancta acutis ululatibus agitant, ubi suevit illa divae volitare vaga cohors, quo nos decet citatis celerare tripudiis.

simul haec comitibus Attis cecinit notha mulier, thiasus repente linguis trepidantibus ululat, leve tympanum remugit, cava cymbala recrepant, viridem citus adit Idam properante pede chorus.

furibunda simul anhelans vaga vadit animam agens comitata tympano Attis per opaca nemora dux, veluti iuvenca vitans onus indomita iugi:

rapidae ducem secuntur Gallae properipedem.

itaque, ut domum Cybelles tetigere lassulae, nimio e labore somnum capiunt sine Cerere.

piger his labante langore oculos sopor operit:

abit in quiete molli rabidus furor animi.

sed ubi oris aurei Sol radiantibus oculis lustravit aethera album, sola dura, mare ferum, pepulitque noctis umbras vegetis sonipedibus, ibi Somnus excitam Attin fugiens citus abiit:

trepidante eum recepit dea Pasithea sinu.

ita de quiete molli rapida sine rabie simul ipsa pectore Attis sua facta recoluit, liquidaque mente vidit sine quis ubique foret, animo aestuante rusum reditum ad vada tetulit.

ibi maria vasta visens lacrimantibus oculis patriam adlocuta maesta est ita voce miseriter:

patria o mei creatrix, patria o mea genetrix, ego quam miser relinquens, dominos ut erifugae famuli solent, ad Idae tetuli nemora pedem, ut apud nivem et ferarum gelida stabula forem et earum omnia adirem furibunda latibula, ubinam aut quibus locis te positam, patria, reor?

cupit ipsa pupula ad te sibi derigere aciem, rabie fera carens dum breve tempus animus est.

egone a mea remota haec ferar in nemora domo?

patria, bonis, amicis, genitoribus abero?

abero foro, palaestra, stadio, et gymnasiis?

miser ah miser, querendum est etiam atque etiam, anime.

quod enim genus figurae est ego non quod obierim?

ego mulier, ego adulescens, ego ephebus, ego puer, ego gymnasi fui flos, ego eram decus olei:

mihi ianuae frequentes, mihi limina tepida, mihi floridis corollis redimita domus erat, linquendum ubi esset orto mihi sole cubiculum.

ego nunc deum ministra et Cybeles famula ferar?

ego maenas, ego mei pars, ego vir sterilis ero?

ego viridis algida Idae nive amicta loca colam?

ego vitam agam sub altis Phrygiae columinibus, ubi cerva silvicultrix, ubi aper nemorivagus?

iam iam dolet quod egi, iam iamque paenitet.

roseis ut huic labellis sonitus citus abiit geminas deorum ad aures nova nuntia referens, ibi iuncta iuga resoluens Cybele leonibus laevumque pecoris hostem stimulans ita loquitur.

Agedum, inquit, age ferox i, fac ut hunc furor agitet, fac uti furoris ictu reditum in nemora ferat, mea libere nimis qui fugere imperia cupit.

age caede terga cauda, tua verbera patere, fac cuncta mugienti fremitu loca retonent, rutilam ferox torosa cervice quate iubam.

ait haec minax Cybelle religatque iuga manu.

ferus ipse sese adhortans rabidum incitat animo, vadit, fremit, refringit virgulta pede vago.

at ubi umida albicantis loca litoris adiit tenerumque vidit Attin prope marmora pelagi, facit impetum: ille demens fugit in nemora fera:

ibi semper omne vitae spatium famula fuit.

dea magna, dea Cybelle, dea domina Dindymi, procul a mea tuus sit furor omnis, era, domo:

alios age incitatos, alios age rabidos.

Peliaco quondam prognatae vertice pinus dicuntur liquidas Neptuni nasse per undas

Phasidos ad fluctus et fines Aeeteos, cum lecti iuvenes, Argivae robora pubis, auratam optantes Colchis avertere pellem ausi sunt vada salsa cita decurrere puppi, caerula verrentes abiegnis aequora palmis.

diva quibus retinens in summis urbibus arces ipsa levi fecit volitantem flamine currum, pinea coniungens inflexae texta carinae.

illa rudem cursu prima imbuit Amphitriten.

quae simul ac rostro ventosum proscidit aequor tortaque remigio spumis incanduit unda, emersere freti candenti e gurgite vultus aequoreae monstrum Nereides admirantes.

illa, siqua alia, viderunt luce marinas mortales oculis nudato corpore nymphas nutricum tenus exstantes e gurgite cano.

tum Thetidis Peleus incensus fertur amore, tum Thetis humanos non despexit hymenaeos, tum Thetidi pater ipse iugandum Pelea sensit.

o nimis optato saeclorum tempore nati heroes, salvete, deum genus, o bona matrum progenies, salvete iterum vos ego saepe meo, vos carmine compellabo, teque adeo eximie taedis felicibus aucte

Thessaliae columen Peleu, cui Iuppiter ipse, ipse suos divum genitor concessit amores.

tene Thetis tenuit pulcherrirma Nereine?

tene suam Tethys concessit ducere neptem

Oceanusque, mari totum qui amplectitur orbem?

quae simul optatae finito tempore luces advenere, domum conventu tota frequentat

Thessalia, oppletur laetanti regia coetu:

dona ferunt prae se, declarant gaudia vultu.

deseritur Cieros, linquunt Phthiotica Tempe

Crannonisque domos ac moenia Larisaea,

Pharsalum coeunt, Pharsalia tecta frequentant.

rura colit nemo, mollescunt colla iuvencis, non humilis curvis purgatur vinea rastris, non glaebam prono convellit vomere taurus, non falx attenuat frondatorum arboris umbram, squalida desertis robigo infertur aratris.

ipsius at sedes, quacumque opulenta recessit regia, fulgenti splendent auro atque argento.

candet ebur soliis, conlucent pocula mensae, tota domus gaudet regali splendida gaza.

pulvinar vero divae geniale locatur sedibus in mediis, Indo quod dente politum tincta tegit roseo conchyli purpura fuco.

haec vestis priscis hominum variata figuris heroum mira virtutes indicat arte.

namque fluentisono prospectans litore Diae

Thesea cedentem celeri cum classe tuetur indomitos in corde gerens Ariadna furores, necdum etiam sese quae visit visere credit, ut pote fallaci quae tunc primum excita somno desertam in sola miseram se cernat harena.

immemor at iuvenis fugiens pellit vada remis, irrita ventosae linquens promissa procellae.

quem procul ex alga maestis Minois ocellis saxea ut effigies bacchantis prospicit, eheu, prospicit et magnis curarum fluctuat undis, non flavo retinens subtilem vertice mitram, non contecta levi velatum pectus amictu, non tereti strophio lactentis vincta papillas, omnia quae toto delapsa e corpore passim ipsius ante pedes fluctus salis adludebant.

sic neque tum mitrae neque tum fluitantis amictus illa vicem curans toto ex te pectore, Theseu, toto animo, tota pendebat perdita mente.

ah misera, adsiduis quam luctibus exsternavit spinosas Erycina serens in pectore curas illa tempestate, ferox quo ex tempore Theseus egressus curvis e litoribus Piraei attigit iniusti regis Gortynia tecta.

nam perhibent olim crudeli peste coactam

Androgeoneae poenas exsolvere caedis electos iuvenes simul et decus innuptarum

Cecropiam solitam esse dapem dare Minotauro.

quis angusta malis cum moenia vexarentur, ipse suum Theseus pro caris corpus Athenis proicere optavit potius quam talia Cretam funera Cecropiae nec funera portarentur.

atque ita nave levi nitens ac lenibus auris magnanimum ad Minoa venit sedesque superbas.

hunc simul ac cupido conspexit lumine virgo regia, quam suavis exspirans castus odores lectulus in molli complexu matris alebat, quales Eurotae progignunt flumina myrtos aurave distinctos educit verna colores, non prius ex illo flagrantia declinavit lumina quam cuncto concepit corpore flammam funditus atque imis exarsit tota medullis.

heu misere exagitans immiti corde furores, sancte puer, curis hominum qui gaudia misces, quaeque regis Golgos quaeque Idalium frondosum, qualibus incensam iactastis mente puellam fluctibus in flavo saepe hospite suspirantem!

quantos illa tulit languenti corde timores, quanto saepe magis fulgore expalluit auri, cum saevum cupiens contra contendere monstrum aut mortem appeteret Theseus aut praemia laudis.

non ingrata tamen frustra munuscula divis promittens tacito succendit vota labello.

nam velut in summo quatientem bracchia Tauro quercum aut conigeram sudanti cortice pinum indomitus turbo contorquens flamine robur eruit (illa procul radicitus exturbata prona cadit, † lateque cum eius obvia frangens), sic domito saevum prostravit corpore Theseus nequiquam vanis iactantem cornua ventis.

inde pedem sospes multa cum laude reflexit errabunda regens tenui vestigia filo, ne labyrintheis e flexibus egredientem tecti frustraretur inobservabilis error.

sed quid ego a primo digressus carmine plura commemorem, ut linquens genitoris filia vultum, ut consanguineae complexum, ut denique matris, quae misera in gnata deperdita laetabatur, omnibus his Thesei dulcem praeoptarit amorem, aut ut vecta rati spumosa ad litora Diae venerit, aut ut eam devinctam lumina somno liquerit immemori discedens pectore coniunx?

saepe illam perhibent ardenti corde furentem clarisonas imo fudisse ex pectore voces, ac tum praeruptos tristem conscendere montes unde aciem in pelagi vastos protenderet aestus, tum tremuli salis adversas procurrere in undas mollia nudatae tollentem tegmina surae, atque haec extremis maestam dixisse querelis, frigidulos udo singultus ore cientem:

sicine me patriis avectam, perfide, ab aris, perfide, deserto liquisti in litore, Theseu?

sicine discedens neglecto numine divum immernor ah devota domum periuria portas?

nullane res potuit crudelis flectere mentis consilium? tibi nulla fuit clementia praesto immite ut nostri vellet miserescere pectus?

at non haec quondam blanda promissa dedisti voce mihi, non haec miserae sperare iubebas, sed conubia laeta, sed optatos hymenaeos:

quae cuncta aerii discerpunt irrita venti.

nunc iam nulla viro iuranti femina credat, nulla viri speret sermones esse fideles:

quis dum aliquid cupiens animus praegestit apisci, nil metuunt iurare, nihil promittere parcunt:

sed simul ac cupidae mentis satiata libido est, dicta nihil meminere, nihil periuria curant.

certe ego te in medio versantem turbine leti eripui et potius germanum amittere crevi quam tibi fallaci supremo in tempore deessem:

pro quo dilaceranda feris dabor alitibusque praeda neque iniecta tumulabor mortua terra.

quaenam te genuit sola sub rupe leaena, quod mare conceptum spumantibus exspuit undis.

quae Syrtis, quae Scylla rapax, quae vasta Charybdis, talia qui reddis pro dulci praemia vita?

si tibi non cordi fuerant conubia nostra, saeva quod horrebas prisci praecepta parentis, at tamen in vestras potuisti ducere sedes quae tibi iucundo famularer serva labore candida permulcens liquidis vestigia lymphis purpureave tuum constemens veste cubile.

sed quid ego ignaris nequiquam conqueror auris exsternata malo, quae nullis sensibus auctae nec missas audire queunt nec reddere voces?

ille autem prope iam mediis versatur in undis, nec quisquam adparet vacua mortalis in alga.

sic nimis insultans extremo tempore saeva fors etiam nostris invidit questibus auris.

Iuppiter omnipotens, utinam ne tempore primo

Gnosia Cecropiae tetigissent litora puppes, indomito nec dira ferens stipendia tauro perfidus in Creta religasset navita funem, nec malus hic celans dulci crudelia forma consilia in nostris requiesset sedibus hospes!

nam quo me referam? quali spe perdita nitor?

Idaeosne petam montes? ah, gurgite lato discernens ponti truculentum ubi dividit aequor?

an patris auxilium sperem, quemne ipsa reliqui respersum iuvenem fraterna caede secuta?

coniugis an fido consoler memet amore, quine fugit lentos incurvans gurgite remos?

praeterea nullo litus, sola insula, tecto, nec patet egressus pelagi cingentibus undis:

nulla fugae ratio, nulla spes: omnia muta, omnia sunt deserta, ostentant omnia letum.

non tamen ante mihi languescent lumina morte, nec prius a fesso secedent corpore sensus quam iustam a divis exposcam prodita multam caelestumque fidem postrema comprecer hora.

quare, facta virum multantes vindice poena

Eumenides, quibus anguino redimita capillo frons exspirantis praeportat pectoris iras, huc huc adventate, meas audite querelas, quas ego, vae miserae, extremis proferre medullis cogor inops, ardens, amenti caeca furore.

quae quoniam verae nascuntur pectore ab imo, vos nolite pati nostrum vanescere luctum, sed quali solam Theseus me mente reliquit, tali mente, deae, funestet seque suosque.

has postquam maesto profudit pectore voces supplicium saevis exposcens anxia factis, adnuit invicto caelestum numine rector, quo nutu tellus atque horrida contremuerunt aequora concussitque micantia sidera mundus.

ipse autem caeca mentem caligine Theseus consitus oblito dimisit pectore cuncta quae mandata prius constanti mente tenebat, dulcia nec maesto sustollens signa parenti sospitem Erechtheum se ostendit visere portum namque ferunt olim, classi cum moenia divae linquentem gnatum ventis concrederet Aegeus, talia complexum iuveni mandata dedisse:

gnate mihi longe iucundior unice vita, gnate, ego quem in dubios cogor dimittere casus reddite in extrema nuper mihi fine senectae, quandoquidem fortuna mea ac tua fervida virtus eripit invito mihi te, cui languida nondum lumina sunt gnati cara saturata figura, non ego te gaudens laetanti pectore mittam, nec te ferre sinam fortunae signa secundae, sed primum multas expromam mente querelas canitiem terra atque infuso pulvere foedans, inde infecta vago suspendam lintea malo, nostros ut luctus nostraeque incendia mentis carbasus obscurata decet ferrugine Hibera.

quod tibi si sancti concesserit incola Itoni, quae nostrum genus ac sedes defendere Erechthei adnuit, ut tauri respergas sanguine dextram, tum vero facito ut memori tibi condita corde haec vigeant mandata, nec ulla oblitteret aetas, ut simul ac nostros invisent lumina collis, funestam antennae deponant undique vestem candidaque intorti sustollant vela rudentes, quam primum cernens ut laeta gaudia mente agnoscam, cum te reducem aetas prospera sistet.

haec mandata prius constanti mente tenentem

Thesea ceu pulsae ventorum flamine nubes aerium nivei montis liquere cacumen.

at pater, ut summa prospectum ex arce petebat anxia in adsiduos absumens lumina fletus, cum primum inflati conspexit lintea veli, praecipitem sese scopulorum e vertice iecit amissum credens immiti Thesea fato.

sic funesta domus ingressus tecta paterna morte ferox Theseus, qualem Minoidi luctu obtulerat mente immemori, talem ipse recepit.

quae tum prospectans cedentem maesta carinam multiplices animo volvebat saucia curas.

at parte ex alia florens volitabat Iacchus cum thiaso satyrorum et Nysigenis silenis te quaerens, Ariadna, tuoque incensus arnore.

quae tum alacres passim lymphata mente furebant euhoe bacchantes, euhoe capita inflectentes.

harum pars tecta quatiebant cuspide thyrsos, pars e divulso iactabant membra iuvenco, pars sese tortis serpentibus incingebant, pars obscura cavis celebrabant orgia cistis, orgia quae frustra cupiunt audire profani, plangebant aliae proceris tympana palmis aut tereti tenuis tinnitus aere ciebant, multis raucisonos efflabant cornua bombos barbaraque horribili stridebat tibia cantu.

talibus amplifice vestis decorata figuris pulvinar complexa suo velabat amictu.

quae postquam cupide spectando Thessala pubes expleta est, sanctis coepit decedere divis.

hic, qualis flatu placidum mare matutino horrificans Zephyrus proclivas incitat undas aurora exoriente vagi sub limina solis, quae tarde primum clementi flamine pulsae procedunt, leviterque sonant plangore cachinni, post vento crescente magis magis increbescunt purpureaque procul nantes ab luce refulgent, sic tum vestibuli linquentes regia tecta ad se quisque vago passim pede discedebant.

quorum post abitum princeps e vertice Peli advenit Chiron portans silvestria dona:

nam quoscumque ferunt campi, quos Thessala magnis montibus ora creat, quos propter fluminis undas aura parit flores tepidi fecunda Favoni, hos indistinctis plexos tulit ipse corollis, quo permulsa domus iucundo risit odore.

confestim Penios adest, viridantia Tempe,

Tempe quae silvae cingunt super impendentes, naiasin linquens Doris celebranda choreis, non vacuus: namque ille tulit radicitus altas fagos ac recto proceras stipite laurus, non sine nutanti platano lentaque sorore flammati Phaethontis et aeria cupressu.

haec circum sedes late contexta locavit, vestibulum ut molli velatum fronde vireret.

post hunc consequitur sollerti corde Prometheus extenuata gerens veteris vestigia poenae quam quondam silici restrictus membra catena persolvit pendens e verticibus praeruptis.

inde pater divum sancta cum coniuge natisque advenit, caelo te solum, Phoebe, relinquens unigenamque simul cultricem montibus Idri:

Pelea nam tecum pariter soror adspernata est nec Thetidis taedas voluit celebrare iugalis.

qui postquam niveis flexerunt sedibus artus, large multiplici constructae sunt dape mensae, cum interea infirmo quatientes corpora motu veridicos Parcae coeperunt edere cantus.

his corpus tremulum complectens undique vestis candida purpurea talos incinxerat ora, at roseae niveo residebant vertice vittae, aeternumque manus carpebant rite laborem.

laeva colum molli lana retinebat amictum, dextera tum leviter deducens fila supinis formabat digitis, tum prono in pollice torquens libratum tereti versabat turbine fusum, atque ita decerpens aequabat semper opus dens, laneaque aridulis haerebant morsa labellis quae prius in levi fuerant exstantia filo.

ante pedes autem candentis mollia lanae vellera virgati custodibant calathisci.

haec tum clarisona vellentes vellera voce talia divino fuderunt carmine fata, carmine perfidiae quod post nulla arguet aetas:

o decus eximium magnis virtutibus augens,

Emathiae tutamen opis, clarissime nato, accipe quod laeta tibi pandunt luce sorores, veridicum oraclum. sed vos, quae fata secuntur, currite ducentes subtegmina, currite, fusi.

adveniet tibi iam portans optata maritis

Hesperus, adveniet fausto cum sidere coniunx, quae tibi flexanimo mentem perfundat amore languidulosque paret tecum coniungere somnos levia substernens robusto bracchia collo.