Chapter 2

Καὶ ἐγέγετο ἐν τῷ ἀνάγειν Κύριον τὸν Ἠλειοὺ ἐν συνσεισμῷ ὡς εἰς τὸν οὐρανόν, καὶ ἐεπορεύθη Ἠλειοὺ καὶ Ἐλεισαῖε ἐξ Ἰερεειχώ.

καὶ εἶπεν Ἠλειοὺ πρὸς Ἐλεισαῖε Ἰδοῦ δὴ ἐνταῦθα κάθου, ὅτι ὁ θεὸς ἀπέσταλκέν με ἔως Βαιξήλ. καὶ εἶπεν Ἐλεισαῖε Ζῇ Κύριος καὶ ζῇ ἡ ψυχή σου, εἰ καταλείψω σε· καὶ ἠλθεν εἰς βαιθήλ.

καὶ ἠλθον οἱ νἱὶ τῶν προψητων οἱ ἐν βαιθήλ πρὸς Ἐλεισαῖε καὶ εἶπον πρὸς αὐτόν Εἰ ἔγνως ὄτι Κύριος σήμερον λαμβάνει τὸν κύριόν σου άπάνωθεν τῆς κεφαλῆς σου; καὶ εἶπεν Κἀγὼ ἔγνωκα, σιωπῶτε.

καὶ εἶπεν Ἠλειοὺπρὸς ἐλεισαῖε Κάθου δὴ ἐνταῦθα, ὄτι Κύριος ἀπέσταλκέν με εἰς Ἰερειχώ· καὶ εἶπεν Ζῇ Κύριος καὶ ζῇ ἡ ψυχή σου, εἰ ἐνκαταλείψω σε· καὶ ἦλθον εἰς Ἰερεικύ.

καὶ ἤγγισαν οἱ υίοὶ τῶν προφητῶν οἱ ἐν Ἰερειχὼπρὸς Ἐλεισαῖε καὶ εἶπαν πρ[ος αὐτόν τῆς κεφαλῆς σου; καὶ εἶπεν Καὶ γε ἐγὼ ἔγνων, σιωπᾶτε.

καὶ εἶπεν αὐτῷ Ἠλειού κάθου δὴ ὦδε, ὅτι Κύριος ἀπέσταλκέν με ἕως εἰς τὸν Ἰορδάνην· καὶ εἶπεν Ἐλεισαῖε Ζᾗ Κύριος καὶ ζᾗ ἠ ψυχή σου, εἰ ἐνκαταλείψω σε· καὶ ἐπορεύθησαν ἀμψότεροι.

καὶ πεντήκοντα ἄνδρες υἱοὶ τῶν προψητῶν καὶ ἔστησαν ἐξ ἐεναντίας μακρόθεν· καὶ άμφότεροι ἔστησαν ἐπὶ ἐπὶ τοῦ Ἰορδάνου.

καὶ ἔλαβεν Ἠλειοὺ τὴν

μηλωτὴν αὐτοῦ καὶ εἴλησεν καὶ ἐπάταξεν τὸ ὕδωρ, καὶ διῃρέθη τὸ ὕδωρ ἔνθα καὶ ἔνθα· καὶ διέβησαν ἀμφότεροι ἐν ἐρήμῳ.

καὶ ἐγένετο ἐν τῷ διαβῆναι αὐτοὺς καὶ Ἠλειοὺ εἶπεν πρὸς Ἐλεισαῖε Τί ποιήσω σοι πρὶν ἢ ἀναλημφθῆναί με ἀπὸ σοῦ; καὶ εἶπεν Ἐλεισαῖε δὴ διπλᾶ ἐν πνεύματί σου ἐπ’ ἐμέ.

καὶ εἶπεν Ἠλειού’] τοῦ αἰτήσασθαι· ἐὰν ιδῃς με ἀναλαμβανόμενον ἀπὸ σοῦ, καὶ ἔσται οὕτως· καὶ ἐὰν μή, οὐ μὴ γένηται.

καὶ ἐγένετο αὐτῶν πορευομένων, ἐπορεύοντο καὶ ἐλάλουν· καὶ ἰδοὺ ἄρμα πυρὸς καὶ ἴππος καὶ διέστειλεν ἀνὰ μέσον ἀμφοτέρων· καὶ ἀνελήμφθη Ἠλειοὺ ὡς εἰς τὸν οὐρανόν.

καὶ Ἐλεισαῖε ἑώρα, καὶ ἐβόα Πάτερ, πάτερ, ἅρμα Ἰσραὴλ καὶ ἱππεὺς αὐτοῦ· καὶ οὐκ εἶδεν αὐτὸν ἔτι, καὶ ἐπελάβετο τῶν ἱματίων αὐτοῦ καὶ διέρρηξεν αὐτὰ εἰς δύο ῥήγματα.

καὶ ὕψωσεν τὴν μηλωτὴν Ηλιου, ἣ ἔπεσεν ἐπάνωθεν Ἐλεισαῖε· καὶ ἔστη ἐπὶ τοῦ χείλους τοῦ Ἰορδάνου.

καὶ ἔλαβεν τὴν μηλωτὴν Ἠλειού, ἢ ἔπεσεν ἐπάνωθεν αὐτοῦ, καὶ ἐπάταξεν τὸ ὕδωρ καὶ εἶπεν Ποῦ ὁ θεὸς Ἠλειοὺ αφφώ; καὶ ἐπάταξεν τὰ ὕδατα, καὶ διερράγησαν ἔνθα καὶ ἔνθα· καὶ διέβη Ἐλεισαῖε.

καὶ εἶδον αὐτὸν οἱ υἱοὶ τῶν προφητῶν καὶ οἱ ἐν Ἰερειχὼ ἐξ ἐναντίας καὶ εἶπον Ἐπαναπέπαυται τὸ πνεῦμα Ἠλειοὺ ἐπὶ Ἐλεισαῖε· καὶ ἦλθον εἰς συναντὴν αὐτοῦ καὶ προσεκύνησαν αὐτῷ ἐπὶ τὴν γῆν.

καὶ εἶπον πρὸς αὐτόν ἰδοὺ δὴ μετὰ τῶν παίδων σου πεντήκοντα κοντα ἄνδρες υἱοὶ δυνάμεως· πορευθέντες δὴ ζητησάτωσαν τὸν κύριόν σου, μή ποτε εὗρεν αὐτὸν πνεῦμα Κυρίου καὶ ἔρριψεν αὐτὸν ἐν τῷ Ἰορδάνῃ ἢ ἐφ’ έν τῶν ὀρέων ἢ ἐφ’ ἔνα τῶν βουνῶν· καὶ εἶπεν Ἐλεισαῖε Οὐκ ἀποστελεῖτε.

καὶ παρεβιάσαντο αὐτὸν ἔως οὖ ᾐσχύνετο, καὶ εἶπεν Ἀποστείλατε. καὶ ἀπέστειλαν πεντήκοντα ἄνδρας, καὶ ἐζήτησαν τρεῖς ἡμέρας, καὶ οὐχ εὗρον αὐτόν.

, καὶ αὐτὸς ἐκάθητο ἐν Ἰερειχώ· καὶ εἶπεν Ἐλεισαῖε Οὐκ εἶπον πρὸς ὑμᾶς Μ.ὴ πορευθῆτε;

Καὶ εἶπον οἱ ἄνδρες τῆς πόλεως πρὸς Ἐλεισαῖε Ἰδοὺ ἡ κατοίκησις τῆς πόλεως ἀγαθή, καθὼς ὁ κύριος και

βλέπει, καὶ τὰ ὕδατα πονηρὰ καὶ ἡ γῆ ἀτεκνουμένη.

καὶ εἶπεν Ελεισαῖε λάβετέ μοι ὑδρίσκην καινὴν καὶ θέτε ἐκεῖ ἄλα· καὶ ἔλαβον πρὸς αὐτόν.

καὶ ἐξῆλθεν Ἐλεισαῖε εἰς τὴν διέξοδον τῶν ὑδάτων, καὶ ἔριψεν ἐκεῖ ἄλα καὶ εἶπεν Τάδε λέγει Κύριος Ἴαμαι τὰ ὕδατα ταῦτα· οὐκ ἔσται ἔτι ἐκεῖθεν θάνατος καὶ ἀτεκνουμένη.

καὶ ἰάθησαν τὰ ὔδατα ἔως τῆς ἡμέρας ταύτης κατὰ τὸ ῥῆμα Ἐλεισαῖε ὄ ἐλάλησεν. σεν.

Καὶ ἀνέβη ἐκεῖθεν εἰς Βαιθήλ· καὶ ἀναβαίνοντος αὐτοῦ ἐν τῇ ὁδῷ καὶ παιδάρια μικρὰ ἐξῆλθον ἐκ τῆς πόλεως καὶ κατέπαιζον αὐτοῦ καὶ εἰπον αὐτῷ Ἀνάβαινε, φαλακρέ, ἀνάβαινε.

καὶ ἐξένευσεν ὀπίσω αὐτῶν καὶ εἶδεν αὐτά, καὶ κατηράσατο αὐτοῖς ἐν ὀνόματι Κυρίου· κα ἰδοὺ ἐξῆλθον δύο ἄρκοι ἐκ τοῦ δρυμοῦ καὶ ἀνέρρηξαν ἀπ’ αὐτῶν τεσσεράκοντα καὶ δύο παῖδας.

καὶ ἐπορεύθη ἐκεῖθεν εἰς τὸ ὄρος τὸ Καρμηλιον, καὶ ἐκεῖθεν ἐπέστρεψεν εἰς Σαμάρειαν.