Book 1

Maecenas atavis edite regibus, o et praesidium et dulce decus meum:

sunt quos curriculo pulverem Olympicum collegisse iuvat metaque fervidis evitata rotis palmaque nobilis terrarum dominos evehit ad deos;

hunc, si mobilium turba Quiritium certat tergeminis tollere honoribus, illum, si proprio condidit horreo quidquid de Libycis verritur areis.

gaudentem patrios findere sarculo agros Attalicis condicionibus numquam demoveas, ut trabe Cypria

Myrtoum pavidus nauta secet mare.

luctantem Icariis fluctibus Africum mercator metuens otium et oppidi laudat rura sui; mox reficit rates quassas indocilis pauperiem pati.

est qui nec veteris pocula Massici nec partem solido demere de die spernit, nunc viridi membra sub arbuto stratus, nunc ad aquae lene caput sacrae.

multos castra iuvant et lituo tubae permixtus sonitus bellaque matribus detestata. manet sub Iove frigido venator tenerae coniugis inmemor, seu visa est catulis cerva fidelibus seu rupit teretes Marsus aper plagas.

me doctarum hederae praemia frontium dis miscent superis, me gelidum nemus

Nympharumque leves cum Satyris chori secernunt populo, si neque tibias

Euterpe cohibet nec Polyhymnia

Lesboum refugit tendere barbiton.

quodsi me lyricis vatibus inseres, sublimi feriam sidera vertice.

Iam satis terris nivis atque dirae grandinis misit pater et rubente dextera sacras iaculatus arcis terruit urbem, terruit gentis, grave ne rediret saeculum Pyrrhae nova monstra questae, omne cum Proteus pecus egit altos visere montis, piscium et summa genus haesit ulmo, nota quae sedes fuerat columbis, et superiecto pavidae natarunt aequore dammae.

vidimus flavum Tiberim retortis litore Etrusco violenter undis ire deiectum monumenta regis templaque Vestae,

Iliae dum se nimium querenti iactat ultorem, vagus et sinistra labitur ripa Iove non probante u- xorius amnis.

audiet civis acuisse ferrum, quo graves Persae melius perirent, audiet pugnas vitio parentum rara iuventus.

quem vocet divum populus ruentis imperi rebus? prece qua fatigent virgines sanctae minus audientem carmina Vestam?

cui dabit partis scelus expiandi

Iuppiter? tandem venias precamur nube candentis umeros amictus augur Apollo;

sive tu mavis, Erycina ridens, quam Iocus circum volat et Cupido;

sive neglectum genus et nepotes respicis, auctor heu nimis longo satiate ludo, quem iuvat clamor galeaeque leves acer et Marsi peditis cruentum voltus in hostem;

sive mutata iuvenem figura ales in terris imitaris almae filius Maiae, patiens vocari

Caesaris ultor:

serus in caelum redeas diuque laetus intersis populo Quirini neve te nostris vitiis iniquum ocior aura tollat; hic magnos potius triumphos, hic ames dici pater atque princeps neu sinas Medos equitare inultos te duce, Caesar.

Sic te diva potens Cypri, sic fratres Helenae, lucida sidera, ventorumque regat pater obstrictis aliis praeter Iapyga, navis, quae tibi creditum debes Vergilium; finibus Atticis reddas incolumem precor et serves animae dimidium meae.

illi robur et aes triplex circa pectus erat, qui fragilem truci conmisit pelago ratem primus: nec timuit praecipitem Africum decertantem Aquilonibus nec tristis Hyadas nec rabiem Noti, quo non arbiter Hadriae maior, tollere seu ponere volt freta;

quem mortis timuit gradum qui siccis oculis monstra natantia, qui vidit mare turbidum et infamis scopulos Acroceraunia?

nequiquam deus abscidit prudens oceano dissociabili terras, si tamen inpiae non tangenda rates transiliunt vada.

audax omnia perpeti gens humana ruit per vetitum nefas:

audax Iapeti genus ignem fraude mala gentibus intulit;

post ignem aetheria domo subductum macies et nova febrium terris incubuit cohors semotique prius tarda necessitas

Leti corripuit gradum;

expertus vacuum Daedalus aera pennis non homini datis;

perrupit Acheronta Herculeus labor.

nil mortalibus ardui est:

caelum ipsum petimus stultitia neque per nostrum patimur scelus iracunda Iovem ponere fulmina.

Solvitur acris hiems grata vice veris et Favoni trahuntque siccas machinae carinas ac neque iam stabulis gaudet pecus aut arator igni nec prata canis albicant pruinis.

iam Cytherea choros ducit Venus imminente luna iunctaeque Nymphis Gratiae decentes alterno terram quatiunt pede, dum gravis Cyclopum

Volcanus ardens visit officinas.

nunc decet aut viridi nitidum caput impedire myrto aut flore, terrae quem ferunt solutae, nunc et in umbrosis Fauno decet immolare lucis, seu poscat agna sive malit haedo.

pallida Mors aequo pulsat pede pauperum tabernas regumque turris. o beate Sesti, vitae summa brevis spem nos vetat inchoare longam;

iam te premet nox fabulaeque Manes et domus exilis Plutonia; quo simul mearis, nec regna vini sortiere talis nec tenerum Lycidan mirabere, quo calet iuventus nunc omnis et mox virgines tepebunt.

Quis multa gracilis te puer in rosa perfusus liquidis urget odoribus grato, Pyrrha, sub antro?

cui flavam religas comam simplex munditiis? heu quotiens fidem mutatosque deos flebit et aspera nigris aequora ventis emirabitur insolens qui nunc te fruitur credulus aurea, qui semper vacuam, semper amabilem sperat, nescius aurae fallacis. miseri, quibus intemptata nites. me tabula sacer votiva paries indicat uvida suspendisse potenti vestimenta maris deo.

Scriberis Vario fortis et hostium victor Maeonii carminis alite, quam rem cumque ferox navibus aut equis miles te duce gesserit.

nos, Agrippa, neque haec dicere nec gravem

Pelidae stomachum cedere nescii nec cursus duplicis per mare Ulixei nec saevam Pelopis domum conamur, tenues grandia, dum pudor inbellisque lyrae Musa potens vetat laudes egregii Caesaris et tuas culpa deterere ingeni.

quis Martem tunica tectum adamantina digne scripserit aut pulvere Troico nigrum Merionen aut ope Palladis

Tydiden superis parem?

nos convivia, nos proelia virginum sectis in iuvenes unguibus acrium cantamus, vacui sive quid urimur, non praeter solitum leves.

Laudabunt alii claram Rhodon aut Mytilenen aut Epheson bimarisve Corinthi moenia vel Baccho Thebas vel Apolline Delphos insignis aut Thessala Tempe;

sunt quibus unum opus est intactae Palladis urbem carmine perpetuo celebrare et undique decerptam fronti praeponere olivam;

plurimus in Iunonis honorem aptum dicet equis Argos ditisque Mycenas:

me nec tam patiens Lacedaemon nec tam Larisae percussit campus opimae quam domus Albuneae resonantis et praeceps Anio ac Tiburni lucus et uda mobilibus pomaria rivis.

albus ut obscuro deterget nubila caelo saepe Notus neque parturit imbris perpetuos, sic tu sapiens finire memento tristitiam vitaeque labores molli, Plance, mero, seu te fulgentia signis castra tenent seu densa tenebit

Tiburis umbra tui. Teucer Salamina patremque cum fugeret, tamen uda Lyaeo tempora populea fertur vinxisse corona sic tristis adfatus amicos:

“quo nos cumque feret melior fortuna parente, ibimus—o socii comitesque, nil desperandum Teucro duce et auspice Teucro:

certus enim promisit Apollo ambiguam tellure nova Salamina futuram.

o fortes peioraque passi mecum saepe viri, nunc vino pellite curas;

cras ingens iterabimus aequor.”

Lydia, dic per omnis te deos oro, Sybarin cur properes amando perdere, cur apricum oderit campum patiens pulveris atque solis, cur neque militaris inter aequalis equitet, Gallica nec lupatis temperet ora frenis?

cur timet flavum Tiberim tangere? cur olivum sanguine viperino cautius vitat neque iam livida gestat armis bracchia saepe disco, saepe trans finem iaculo nobilis expedito?

quid latet, ut marinae filium dicunt Thetidis sub lacrimosa Troiae funera, ne virilis cultus in caedem et Lycias proriperet catervas?

Vides ut alta stet nive candidum

Soracte nec iam sustineant onus silvae laborantes geluque flumina constiterint acuto?

dissolve frigus ligna super foco large reponens atque benignius deprome quadrimum Sabina, o Thaliarche, merum diota.

permitte divis cetera, qui simul stravere ventos aequore fervido deproeliantis, nec cupressi nec veteres agitantur orni.

quid sit futurum cras, fuge quaerere et quem Fors dierum cumque dabit, lucro adpone nec dulcis amores sperne puer neque tu choreas, donec virenti canities abest morosa. nunc et campus et areae lenesque sub noctem susurri conposita repetantur hora, nunc et latentis proditor intumo gratus puellae risus ab angulo pignusque dereptum lacertis aut digito male pertinaci.

Mercuri facunde nepos Atlantis, qui feros cultus hominum recentum voce formasti catus et decorae more palaestrae, te canam, magni Iovis et deorum nuntium curvaeque lyrae parentem, callidum, quidquid placuit, iocoso condere furto.

te, boves olim nisi reddidisses per dolum amotas, puerum minaci voce dum terret, viduus pharetra risit Apollo.

quin et Atridas duce te superbos

Ilio dives Priamus relicto

Thessalosque ignis et iniqua Troiae castra fefellit.

tu pias laetis animas reponis sedibus virgaque levem coerces aurea turbam, superis deorum gratus et imis.

Tu ne quaesieris, scire nefas, quem mihi, quem tibi finem di dederint, Leuconoe, nec Babylonios temptaris numeros. ut melius, quidquid erit, pati.

seu pluris hiemes seu tribuit Iuppiter ultimam, quae nunc oppositis debilitat pumicibus mare

Tyrrhenum: sapias, vina liques et spatio brevi spem longam reseces. dum loquimur, fugerit invida aetas: carpe diem quam minimum credula postero.

Quem virum aut heroa lyra vel acri tibia sumis celebrare, Clio?

quem deum? cuius recinet iocosa nomen imago aut in umbrosis Heliconis oris aut super Pindo gelidove in Haemo?

unde vocalem temere insecutae

Orphea silvae, arte materna rapidos morantem fluminum lapsus celeresque ventos, blandum et auritas fidibus canoris ducere quercus.

quid prius dicam solitis parentis laudibus, qui res hominum ac deorum, qui mare ac terras variisque mundum temperat horis?

unde nil maius generatur ipso nec viget quidquam simile aut secundum.

proximos illi tamen occupavit

Pallas honores proeliis audax. neque te silebo,

Liber et saevis inimica virgo beluis, nec te, metuende certa

Phoebe sagitta.

dicam et Alciden puerosque Ledae, hunc equis, illum superare pugnis nobilem; quorum simul alba nautis stella refulsit, defluit saxis agitatus umor, concidunt venti fugiuntque nubes et minax, quia sic voluere, ponto unda recumbit.

Romulum post hos prius an quietum

Pompili regnum memorem, an superbos

Tarquini fascis, dubito, an Catonis nobile letum:

Regulum et Scauros animaeque magnae prodigum Paulum superante Poeno gratus insigni referam camena

Fabriciumque.

hunc et incomptis Curium capillis utilem bello tulit et Camillum saeva paupertas et avitus apto cum lare fundus.

crescit occulto velut arbor aevo fama Marcelli; micat inter omnis

Iulium sidus velut inter ignis luna minores.

gentis humanae pater atque custos, orte Saturno, tibi cura magni

Caesaris fatis data: tu secundo

Caesare regnes.

ille seu Parthos Latio imminentis egerit iusto domitos triumpho sive subiectos Orientis orae

Seras et Indos, te minor latum reget aequos orbem:

tu gravi curru quaties Olympum, tu parum castis inimica mittes fulmina lucis.

Cum tu, Lydia, Telephi cervicem roseam, cerea Telephi laudas bracchia, vae, meum fervens difficili bile tumet iecur.

tum nec mens mihi nec color certa sede manet, umor et in genas furtim labitur arguens, quam lentis penitus macerer ignibus.

uror, seu tibi candidos turparunt umeros inmodicae mero rixae sive puer furens inpressit memorem dente labris notam.

non, si me satis audias, speres perpetuum dulcia barbare laedentem oscula, quae Venus quinta parte sui nectaris imbuit.

felices ter et amplius quos inrupta tenet copula nec malis divolsus querimoniis suprema citius solvet amor die.

O navis, referent in mare te novi fluctus. o quid agis? fortiter occupa portum. nonne vides, ut nudum remigio latus et malus celeri saucius Africo antemnaeque gemant ac sine funibus vix durare carinae possint imperiosius aequor? non tibi sunt integra lintea, non di, quos iterum pressa voces malo.

quamvis Pontica pinus, silvae filia nobilis, iactes et genus et nomen inutile:

nil pictis timidus navita puppibus fidit. tu, nisi ventis debes ludibrium, cave.

nuper sollicitum quae mihi taedium, nunc desiderium curaque non levis, interfusa nitentis vites aequora Cycladas.

Pastor cum traheret per freta navibus

Idaeis Helenen perfidus hospitam, ingrato celeres obruit otio ventos ut caneret fera

Nereus fata. “mala ducis avi domum quam multo repetet Graecia milite coniurata tuas rumpere nuptias et regnum Priami vetus.

heu heu, quantus equis, quantus adest viris sudor, quanta moves funera Dardanae genti. iam galeam Pallas et aegida currusque et rabiem parat.

nequiquam Veneris praesidio ferox pectes caesariem grataque feminis inbelli cithara carmina divides;

nequiquam thalamo gravis hastas et calami spicula Cnosii vitabis strepitumque et celerem sequi

Aiacem: tamen, heu serus, adulteros crines pulvere collines.

non Laertiaden, exitium tuae genti, non Pylium Nestora respicis?

urgent inpavidi te Salaminius

Teucer, te Sthenelus, sciens pugnae sive opus est imperitare equis, non auriga piger. Merionen quoque nosces. ecce furit, te reperire atrox,

Tydides melior patre:

quem tu, cervus uti vallis in altera visum parte lupum graminis inmemor, sublimi fugies mollis anhelitu, non hoc pollicitus tuae.

iracunda diem proferet Ilio matronisque Phrygum classis Achillei;

post certas hiemes uret Achaicus ignis Iliacas domos.

O matre pulcra filia pulchrior, quem criminosis cumque voles modum pones iambis, sive flamma sive mari libet Hadriano.

non Dindymene, non adytis quatit mentem sacerdotum incola Pythius, non Liber aeque, non acuta sic geminant Corybantes aera, tristes ut irae, quas neque Noricus deterret ensis nec mare naufragum nec saevos ignis nec tremendo

Iuppiter ipse ruens tumultu.

fertur Prometheus addere principi limo coactus particulam undique desectam et insani leonis vim stomacho adposuisse nostro.

irae Thyesten exitio gravi stravere et altis urbibus ultimae stetere causae, cur perirent funditus inprimeretque muris hostile aratrum exercitus insolens.

conpesce mentem: me quoque pectoris temptavit in dulci iuventa fervor et in celeres iambos misit furentem. nunc ego mitibus mutare quaero tristia, dum mihi fias recantatis amica opprobriis animumque reddas.

Velox amoenum saepe Lucretilem mutat Lycaeo Faunus et igneam defendit aestatem capellis usque meis pluviosque ventos.

inpune tutum per nemus arbutos quaerunt latentis et thyma deviae olentis uxores mariti nec viridis metuunt colubras nec Martialis haediliae lupos, utcumque dulci, Tyndari, fistula valles et Usticae cubantis levia personuere saxa.

di me tuentur, dis pietas mea et musa cordi est. hic tibi copia manabit ad plenum benigno ruris honorum opulenta cornu.

hic in reducta valle Caniculae vitabis aestus et fide Teia dices laborantis in uno

Penelopen vitreamque Circen;

hic innocentis pocula Lesbii duces sub umbra nec Semeleius cum Marte confundet Thyoneus proelia nec metues protervum suspecta Cyrum, ne male dispari incontinentis iniciat manus et scindat haerentem coronam crinibus inmeritamque vestem.

Nullam, Vare, sacra vite prius severis arborem circa mite solum Tiburis et moenia Catili;

siccis omnia nam dura deus proposuit neque mordaces aliter diffugiunt sollicitudines.

quis post vina gravem militiam aut pauperiem crepat?

quis non te potius, Bacche pater, teque, decens Venus?

ac ne quis modici transiliat munera Liberi,

Centaurea monet cum Lapithis rixa super mero debellata, monet Sithoniis non levis Euhius, cum fas atque nefas exiguo fine libidinum discernunt avidi. non ego te, candide Bassareu, invitum quatiam nec variis obsita frondibus sub divum rapiam. saeva tene cum Berecyntio cornu tympana, quae subsequitur caecus amor sui et tollens vacuum plus nimio gloria verticem arcanique fides prodiga, perlucidior vitro.

Mater saeva Cupidinum

Thebanaeque iubet me Semelae puer et lasciva Licentia finitis animum reddere amoribus.

urit me Glycerae nitor splendentis Pario marmore purius, urit grata protervitas et voltus nimium lubricus adspici.

in me tota ruens Venus

Cyprum deseruit nec patitur Scythas et versis animosum equis

Parthum dicere nec quae nihil attinent.

hic vivum mihi caespitem, hic verbenas, pueri, ponite turaque bimi cum patera meri:

mactata veniet lenior hostia.

Vile potabis modicis Sabinum cantharis, Graeca quod ego ipse testa conditum levi, datus in theatro cum tibi plausus, clare Maecenas eques, ut paterni fluminis ripae simul et iocosa redderet laudes tibi Vaticani montis imago.

Caecubum et prelo domitam Caleno tu bibes uvam: mea nec Falernae temperant vites neque Formiani pocula colles.

Dianam tenerae dicite virgines, intonsum pueri dicite Cynthium

Latonamque supremo dilectam penitus Iovi.

vos laetam fluviis et nemorum coma quaecumque aut gelido prominet Algido nigris aut Erymanthi silvis aut viridis Cragi;

vos Tempe totidem tollite laudibus natalemque, mares, Delon Apollinis insignemque pharetra fraternaque umerum lyra.

hic bellum lacrimosum, hic miseram famem pestemque a populo et principe Caesare in

Persas atque Britannos vestra motus aget prece.

Integer vitae scelerisque purus non eget Mauris iaculis neque arcu nec venenatis gravida sagittis,

Fusce, pharetra, sive per Syrtis iter aestuosas sive facturus per inhospitalem

Caucasum vel quae loca fabulosus lambit Hydaspes.

namque me silva lupus in Sabina, dum meam canto Lalagen et ultra terminum curis vagor expeditis, fugit inermem;

quale portentum neque militaris

Daunias latis alit aesculetis nec Iubae tellus generat, leonum arida nutrix.

pone me pigris ubi nulla campis arbor aestiva recreatur aura, quod latus mundi nebulae malusque

Iuppiter urget;

pone sub curru nimium propinqui solis in terra domibus negata:

dulce ridentem Lalagen amabo, dulce loquentem.

Vitas hinnuleo me similis, Chloe, quaerenti pavidam montibus aviis matrem non sine vano aurarum et siluae metu.

nam seu mobilibus veris inhorruit adventus foliis seu virides rubum dimovere lacertae, et corde et genibus tremit.

atqui non ego te tigris ut aspera

Gaetulusve leo frangere persequor:

tandem desine matrem tempestiva sequi viro.

Quis desiderio sit pudor aut modus tam cari capitis? praecipe lugubris cantus, Melpomene, cui liquidam pater vocem cum cithara dedit.

ergo Quintilium perpetuus sopor urget? cui Pudor et Iustitiae soror incorrupta Fides nudaque Veritas quando ullum inveniet parem?

multis ille bonis flebilis occidit, nulli flebilior quam tibi, Vergili.

tu, frustra pius, heu non ita creditum poscis Quintilium deos.

quid? si Threicio blandius Orpheo auditam moderere arboribus fidem, num vanae redeat sanguis imagini, quam virga semel horrida non lenis precibus fata recludere nigro conpulerit Mercurius gregi?

durum: sed levius fit patientia quidquid corrigere est nefas.

Parcius iunctas quatiunt fenestras iactibus crebris iuvenes protervi nec tibi somnos adimunt amatque ianua limen, quae prius multum facilis movebat cardines. audis minus et minus iam:

“me tuo longas pereunte noctes,

Lydia, dormis?”

invicem moechos anus arrogantis flebis in solo levis angiportu

Thracio bacchante magis sub inter- lunia vento, cum tibi flagrans amor et libido, quae solet matres furiare equorum, saeviet circa iecur ulcerosum non sine questu, laeta quod pubes hedera virenti gaudeat pulla magis atque myrto, aridas frondes hiemis sodali dedicet Euro.

Musis amicus tristitiam et metus tradam protervis in mare Creticum portare ventis, quis sub Arcto rex gelidae metuatur orae, quid Tiridaten terreat, unice securus. o quae fontibus integris gaudes, apricos necte flores, necte meo Lamiae coronam,

Piplei dulcis. nil sine te mei prosunt honores: hunc fidibus novis, hunc Lesbio sacrare plectro teque tuasque decet sorores.

Natis in usum laetitiae scyphis pugnare Thracum est: tollite barbarum morem verecundumque Bacchum sanguineis prohibete rixis.

vino et lucernis Medus acinaces immane quantum discrepat: inpium lenite clamorem sodales et cubito remanete presso.

voltis severi me quoque sumere partem Falerni? dicat Opuntiae frater Megillae, quo beatus volnere, qua pereat sagitta.

cessat voluntas? non alia bibam mercede. quae te cumque domat Venus, non erubescendis adurit ignibus ingenuoque semper amore peccas. quidquid habes, age, depone tutis auribus. a miser, quanta laborabas Charybdi, digne puer meliore flamma.

quae saga, quis te solvere Thessalis magus venenis, quis poterit deus?

vix inligatum te triformi

Pegasus expediet Chimaera.

Te maris et terrae numeroque carentis harenae mensorem cohibent, Archyta, pulveris exigui prope litus parva Matinum munera nec quicquam tibi prodest aerias temptasse domos animoque rotundum percurrisse polum morituro.

occidit et Pelopis genitor, conviva deorum,

Tithonusque remotus in auras et Iovis arcanis Minos admissus habentque

Tartara Panthoiden iterum Orco demissum, quamvis clipeo Troiana refixo tempora testatus nihil ultra nervos atque cutem morti concesserat atrae, iudice te non sordidus auctor naturae verique. sed omnis una manet nox et calcanda semel via leti.

dant alios Furiae torvo spectacula Marti, exitio est avidum mare nautis;

mixta senum ac iuvenum densentur funera, nullum saeva caput Proserpina fugit:

me quoque devexi rapidus comes Orionis

Illyricis Notus obruit undis.

at tu, nauta, vagae ne parce malignus harenae ossibus et capiti inhumato particulam dare: sic quodcumque minabitur Eurus fluctibus Hesperiis Venusinae plectantur silvae te sospite multaque merces unde potest tibi defluat aequo ab Iove Neptunoque sacri custode Tarenti.

neglegis inmeritis nocituram postmodo te natis fraudem conmittere? fors et debita iura vicesque superbae te maneant ipsum: precibus non linquar inultis teque piacula nulla resolvent.

quamquam festinas, non est mora longa; licebit iniecto ter pulvere curras.

Icci, beatis nunc Arabum invides gazis et acrem militiam paras non ante devictis Sabaeae regibus horribilique Medo nectis catenas? quae tibi virginum sponso necato barbara serviet, puer quis ex aula capillis ad cyathum statuetur unctis doctus sagittas tendere Sericas arcu paterno? quis neget arduis pronos relabi posse rivos montibus et Tiberim reverti, cum tu coemptos undique nobilis libros Panaeti Socraticam et domum mutare loricis Hiberis, pollicitus meliora, tendis?

O Venus regina Cnidi Paphique, sperne dilectam Cypron et vocantis ture te multo Glycerae decoram transfer in aedem.

fervidus tecum puer et solutis

Gratiae zonis properentque Nymphae et parum comis sine te Iuventas

Mercuriusque.

Quid dedicatum poscit Apollinem vates? quid orat de patera novum fundens liquorem? non opimae

Sardiniae segetes feracis, non aestuosae grata Calabriae armenta, non aurum aut ebur Indicum, non rura, quae Liris quieta mordet aqua taciturnus amnis.

premant Calenam falce quibus dedit fortuna vitem, dives ut aureis mercator exsiccet culillis vina Syra reparata merce, dis carus ipsis, quippe ter et quater anno revisens aequor Atlanticum inpune. me pascunt olivae, me cichorea levesque malvae.

frui paratis et valido mihi,

Latoe, dones et precor integra cum mente nec turpem senectam degere nec cithara carentem.

Poscimur. si quid vacui sub umbra lusimus tecum, quod et hunc in annum vivat et pluris, age dic Latinum, barbite, carmen,

Lesbio primum modulate civi, qui ferox bello tamen, inter arma sive iactatam religarat udo litore navim,

Liberum et Musas Veneremque et illi semper haerentem puerum canebat et Lycum nigris oculis nigroque crine decorum.

o decus Phoebi et dapibus supremi grata testudo Iovis, o laborum dulce lenimen, mihi cumque salve rite vocanti!

Albi, ne doleas plus nimio memor inmitis Glycerae neu miserabilis decantes elegos, cur tibi iunior laesa praeniteat fide.

insignem tenui fronte Lycorida

Cyri torret amor, Cyrus in asperam declinat Pholoen: sed prius Apulis iungentur capreae lupis quam turpi Pholoe peccet adultero.

sic visum Veneri, cui placet inpares formas atque animos sub iuga aenea saevo mittere cum ioco.

ipsum me melior cum peteret Venus, grata detinuit compede Myrtale libertina, fretis acrior Hadriae curvantis Calabros sinus.

Parcus deorum cultor et infrequens, insanientis dum sapientiae consultus erro, nunc retrorsum vela dare atque iterare cursus cogor relictos: namque Diespiter, igni corusco nubila dividens plerumque, per purum tonantis egit equos volucremque currum, quo bruta tellus et vaga flumina, quo Styx et invisi horrida Taenari sedes Atlanteusque finis concutitur. valet ima summis mutare et insignem attenuat deus obscura promens; hinc apicem rapax:

Fortuna cum stridore acuto sustulit, hic posuisse gaudet.

O diva, gratum quae regis Antium, praesens vel imo tollere de gradu mortale corpus vel superbos vertere funeribus triumphos:

te pauper ambit sollicita prece ruris colonus, te dominam aequoris quicumque Bithyna lacessit

Carpathium pelagus carina;

te Dacus asper, te profugi Scythae urbesque gentesque et Latium ferox regumque matres barbarorum et purpurei metuunt tyranni, iniurioso ne pede proruas stantem columnam neu populus frequens ad arma, cessantis ad arma concitet imperiumque frangat;

te semper anteit saeva Necessitas, clavos trabalis et cuneos manu gestans aena nec severus uncus abest liquidumque plumbum;

te Spes et albo rara Fides colit velata panno nec comitem abnegat, utcumque mutata potentis veste domos inimica linquis, at volgus infidum et meretrix retro periura cedit, diffugiunt cadis cum faece siccatis amici, ferre iugum pariter dolosi:

serves iturum Caesarem in ultimos orbis Britannos et iuvenum recens examen Eois timendum partibus Oceanoque rubro.

heu heu, cicatricum et sceleris pudet fratrumque. quid nos dura refugimus aetas? quid intactum nefasti liquimus? unde manum iuventus metu deorum continuit? quibus pepercit aris? o utinam nova incude diffingas retusum in

Massagetas Arabasque ferrum.

Et ture et fidibus iuvat placare et vituli sanguine debito custodes Numidae deos, qui nunc Hesperia sospes ab ultima caris multa sodalibus, nulli plura tamen dividet oscula quam dulci Lamiae, memor actae non alio rege puertiae mutataeque simul togae.

Cressa ne careat pulcra dies nota neu promptae modus amphorae neu morem in Salium sit requies pedum neu multi Damalis meri

Bassum Threicia vincat amystide neu desint epulis rosae neu vivax apium neu breve lilium.

omnes in Damalin putris deponent oculos nec Damalis novo divelletur adultero lascivis hederis ambitiosior.

Nunc est bibendum, nunc pede libero pulsanda tellus; nunc Saliaribus ornare pulvinar deorum tempus erat dapibus, sodales.

antehac nefas depromere Caecubum cellis avitis, dum Capitolio regina dementis ruinas, funus et imperio parabat contaminato cum grege turpium morbo virorum quidlibet inpotens sperare fortunaque dulci ebria. sed minuit furorem vix una sospes navis ab ignibus mentemque lymphatam Mareotico redegit in veros timores

Caesar ab Italia volantem remis adurgens, accipiter velut mollis columbas aut leporem citus venator in campis nivalis

Haemoniae, daret ut catenis fatale monstrum. quae generosius perire quaerens nec muliebriter expavit ensem nec latentis classe cita reparavit oras.

ausa et iacentem visere regiam voltu sereno, fortis et asperas tractare serpentes, ut atrum corpore conbiberet venenum, deliberata morte ferocior;

saevis Liburnis scilicet invidens privata deduci superbo, non humilis mulier, triumpho.

Persicos odi, puer, adparatus, displicent nexae philyra coronae, mitte sectari, rosa quo locorum sera moretur.

simplici myrto nihil adlabores sedulus curo: neque te ministrum dedecet myrtus neque me sub arta vite bibentem.