Chapter 4

Hegio: Ioví disque agó gratiás merito mágnas, quom reducem tuo te patri reddiderunt quomque ex miseriis plurimis me exemerunt,

† quae adhuc carens dum huc fui sustentabam, quomque hunc conspicor in potestate nostra, quomque huius reperta est fides firma nobis.

Philopolemvs: Sátis iam dolui ex ánimo, et cura mé satis et lacrumis máceravi, sátis iam audivi tuás aerumnas, ád portum mihi quás memorasti.

hóc agamus.

Philocrates: Quid nunc, quoniam tecum servavi fidem tibique hunc reducem in libertatem feci?

Hegio: Fecisti ut tibi,

Philocrates, numquam referre gratiam possim satis, proinde ut tu promeritu's promeritus es de me et filio.

Philopolemvs: Immo potes, pater, et poteris et ego potero, et dí eam potestatem dabunt ut beneficium bene merenti nostro merito muneres;

sicut nunc potes, pater mi, facere merito maxume.

Hegio: Quid opust verbis? lingua nullast qua negem quidquid roges.

Philocrates: Postulo abs te, ut mi illum reddas servom, quem hic reliqueram pignus pro me, qui mihi melior quam sibi semper fuit, pro bene factis eius ut ei pretium possim reddere.

Hegio:

Quod bene fecisti referetur gratia id quod postulas;

et id et aliud, quod me orabis, impetrabis. atque te nolim suscensere quod ego iratus ei feci male.

Philocrates: Quid fecisti?

Hegio: In lapicidinas compeditum condidi, ubi rescivi mihi data esse verba.

Philocrates: Vae misero mihi, propter meum caput labores homini evenisse optumo.

Hegio: At ob eam rem mihi libellam pró eo argenti ne duis:

gratiis a me, ut sit liber, ducito.

Philocrates: Edepol, Hegio, facis benigne. sed quaeso, hominem ut iubeas arcessi.

Hegio: Licet.

ubi estís vos? ite actutum, Tyndarum huc arcessite.

vos ite intro. interibi ego ex hac statua verberea volo erogitare, meo minore quid sit factum filio.

vos lavate interibi.

Philopolemvs: Sequere hac, Philocrates, me intro.—

Philocrates: Sequor.—

Hegio: Age tu illuc procede, bone vir, lepidum mancupium meum.

Stalagmvs: Quid me oportet facere, ubi tu talis vir falsum autumas?

fui ego bellus, lepidus: bonus vir numquam, neque frugi bonae, neque ero umquam, ne erres: spem ponas me bonae frugi fore.

Hegio:

Propemodum ubi loci fortunae tuae sint facile intellegis.

sí eris verax, tua ex re, facies ex mala meliusculam.

recte et vera loquere, sed neque vere neque tu recte adhuc fecisti umquam.

Stalagmvs: Quod ego fatear, credin pudeat cum autumes?

Hegio: At ego faciam ut pudeat, nam in ruborem te totum dabo.

Stalagmvs:

Eia, credo ego imperito plagas minitaris mihi.

tandem ista aufer ac dic quid fers, ut feras hinc quod petis.

Hegio: Satis facundu's facundus es. sed iam fieri dicta compendi volo.

Stalagmvs: Vt vis fiat.

Hegio: Bene morigerus fuit puer, nunc non decet.

hoc agamus. iam animum advorte ac mihi quae dicam edissere.

Stalagmvs: Nugae istaec sunt. non me censes scire quid dignus siem?

Hegio: At ea subterfugere potis es pauca, si non omnia.

Stalagmvs: Pauca effugiam, scio; nam multa evenient, et merito meo, quia et fugi et tibi surripui filium et eum vendidi.

Hegio:

Cui homini?

Stalagmvs: Theodoromedi in Alide Polyplusio, sex minis.

Hegio: Pro di immortales, is quidem huius est pater

Philocrati.

Stalagmvs: Quin melius novi quam tu et vidi saepius.

Hegio: Serva, Iuppiter supreme, et me et meum gnatum mihi.

Philocrates, per tuom te genium óbsecro, exi, te volo.

Philocrates: Hegio, assum. si quid me vis, impera.

Hegio: Hic gnatum meum tuo patri ait se vendidisse sex minis in Alide.

Philocrates: Quam diu id factum est?

Stalagmvs: Hic annus incipit vicensimus.

Philocrates: Falsa memorat.

Stalagmvs: Aut ego aut tu. nam tibi quadrimulum tuos pater peculiarem parvolo puero dedit.

Philocrates: Quid erat ei nomen? si vera dicis, memoradum mihi.

Stalagmvs: Paegnium vocitatust, post vos indidistis Tyndaro.

Philocrates: Cur ego te non novi?

Stalagmvs: Quia mos est oblivisci hominibus neque novisse cuius nihili sit faciunda gratia.

Philocrates:

Dic mihi, isne istíc fuit, quem vendidisti meo patri, qui mihi peculiaris datus est?

Stalagmvs: Huius filius.

Hegio: Vivitne is homo?

Stalagmvs: Argentum accepi, nil curavi ceterum.

Hegio: Quid tu ais?

Philocrates: Quin istic ipsust Tyndarus tuos filius, ut quidem hic árgumenta loquitur. nam is mecum a puero puer bene pudiceque educatust usque ad adulescentiam.

Hegio: Et miser sum et fortunatus, si vos vera dicitis;

eo miser sum quia male illi feci, si gnatust meus.

eheu, quóm ego plus minusve feci quam me aequom fuit.

quod male feci crucior; modo si infectum fieri possiet.

sed eccum incedit huc ornatus haúd ex suis virtutibus.

Tyndarvs: Vidi ego multa saepe picta, quae Acherunti fierent cruciamenta, verum enim vero nulla adaeque est Acheruns atque ubi ego fui, in lapicidinis. illic ibi demumst locus, ubi labore lassitudo est exigunda ex corpore.

nam ubi illo adveni, quasi patriciis pueris aut monerulae, aut anites aut coturnices dantur, quicum lusitent, itidem mi haec advenienti upupa, qui me delectem, datast.

sed erus eccum ante ostium, et erus alter eccum ex Alide rediit.

Hegio: Salve, éxoptate gnate mi.

Tyndarvs: Hem, quid gnate mi?

attat, scio cur te patrem adsimules esse et me filium:

quia mi item ut parentes lucis das tuendi copiam.

Philocrates: Salve, Tyndare.

Tyndarvs: Et tu, quoius causa hanc aerumnam exigo.

Philocrates: At nunc liber in divitias faxo venies. nam tibi pater hic est; hic servos, qui te huic hinc quadrimum surpuit, vendidit patri meo te sex minis, is te mihi parvolum peculiarem parvolo puero dedit:

illic indícium fecit; nam hunc ex Alide huc reduximus.

Tyndarvs: Quid huius filium?

Philocrates: Intus eccum fratrem germanum tuom.

Tyndarvs: Quid tu ais? adduxtin illum huius captivom filium?

Philocrates:

Quin, inquam, intus hic est.

Tyndarvs: Fecisti edepol et recte et bene.

Philocrates: Nunc tibi páter hic est: hic fur est tuos, qui parvom hinc te abstulit.

Tyndarvs: At ego hunc grandis grandem natu ob furtum ad carnificem dabo.

Philocrates: Meritus est.

Tyndarvs: Ergo edepol merito meritam mercedem dabo.

Hegio:

Tyndarvs:

nunc edepol demum in memoriam regredior, audisse me quasi per nebulam, Hégionem meum patrem vocarier.

Hegio: Is ego sum.

Philocrates: Compedibus quaeso ut tibi sit levior filius atque huic gravior servos.

Hegio: Certum est principio id praevortier.

eamus intro, ut arcessatur faber, ut istas compedes tibi adimam, huic dem.

Stalagmvs: Quoi peculi nihil est, recte feceris.

Caterva: Spectatores, ad pudicos mores facta haec fabula est, neque in hac subigitationes sunt neque ulla amatio nec pueri suppositio nec argénti circumductio, neque ubi amans adulescens scortum liberet clam suom patrem.

huius modi paucas poetae reperiunt comoedias, ubi boni meliores fiant. nunc vos, si vobis placet et si placuimus neque odio fuimus, signum hoc mittite:

qui pudicitiae esse voltis praemium, plausum date.