Chapter 1

Cleostrata: Obsígnate céllas, reférte anulum ád me:

ego húc transeo ín proxumum ád meam vicínam.

vir sí quid volét me, facite hínc accersátis.

Pardalisca: Prándium iússerat sénex sibi parari.

Cleostrata:

St! tace átque abi; néque paro néque hodie coquetur, quándo is mi et fílio ádvorsatúr suo

ánimi amorísque causá sui, flágitium illud hóminis. ego illúm fame, ego illúm siti, maledíctis, malefáctis amátorem ulcíscar, ego pól illum probe íncommodís dictis ángam, fáciam uti proínde ut est dígnus vitám colat,

Ácheruntis pábulum, flágiti persequentem† stabulúm nequitiae.

nunc húc meas fortúnas eo quéstum ad vicínam.

séd foris concrépuit, atque eápse eccam egreditúr foras:

non pól per tempus iter húc mi incepi.

Myrrhina: Sequimíni, comites, in próxumum me huc. heus vós, ecquis haec quae lóquor audit?

ego hic éro, vir si aut quispiám quaeret.

nam úbi domi sóla sum, sópor manus cálvitur.

iussín colum ferrí mihi?

Cleostrata: Myrrhína, salve.

Myrrhina:

Salvé mecastor. séd quid tu es tristís, amabo?

Cleostrata: Itá solent omnes quae súnt male nuptae:

domi ét foris aegre quód siet, satis sémper est.

nam ego íbam ad te.

Myrrhina: Et pol ego ístuc ad te.

sed quíd est quod tuo nunc ánimo aegrest?

nam quód tibi est aégre, idem mi ést dividiae.

Cleostrata: Credo écastor, nam vícinam nemínem amo merito mágis quam te nec † qua in plura sint mihi quae ego velim.

Myrrhina: Amó te, atque istúc expetó scire quíd sit.

Cleostrata: Péssumis mé modis déspicatúr domi.

Myrrhina:

Hém, quid est? díc idem (nám pol hau sátis meo córde accepí querellas tuas) ópsecro.

Cleostrata: Vír me habet péssumis déspicatám modis, néc mihi iús meum óptinendi optio est.

Myrrhina: Míra sunt, véra si praédicas, nám viri iús suom ad múlieres óptinere haúd queunt.

Cleostrata: Quín mihi ancíllulam ingrátiis póstulat, quaé mea est, quaé meo edúcta sumptú siet, vílico suo sé dare, séd ipsus eam amat.

Myrrhina: Obsecro táce.

Cleostrata: Nam hic nunc licet dícere:

nós sumus.

Myrrhina: Ita est. unde éa tibi est?

nám peculí probam níl habere áddecet clám virum, ét quae habet, pártum ei haud cómmode est, quín viro aut súbtrahat aut stupro invénerit.

hóc viri cénseo esse ómne, quidquíd tuom est.

Cleostrata: Tu quidem advorsum tuam amicam omnia loqueris.

Myrrhina: Tace sís, stulta, et mi auscúlta. nolí sis tu illi advórsari, sine amét, sine quod libet íd faciat, quandó tibi nil domi délicuom est.

Cleostrata: Satin sána es? nam tu quidem ádvorsus tuam istaéc rem loquere.

Myrrhina: Insípiens, sempér tu huic verbo vítato abs tuo víro.

Cleostrata: Cui verbo?

Myrrhina: Ei fóras, mulier.

Cleostrata: St, táce,

Myrrhina: Quid est?

Cleostrata: Ém.

Myrrhina: Quis est, quém vides?

Cleostrata: Vir eccum ít; intro ábi, adpropera, áge amabó.

Myrrhina: Impetrás, abeo.

Cleostrata: Mox mágis cum otium mi et tibi érit, igitur tecúm loquar. nunc vale.

Myrrhina: Váleas.—

Lysidamvs: Omnibus rebus ego amorem credo et nitoribus nitidis antevenire, nec potis quicquam commemorari quod plus salis plusque leporis hodie habeat; cocos equidem nimis demiror, tot qui utuntur condimentis, eos eo condimento uno non utier, omnibus quod praestat.

nam úbi amor condiméntum inerit, cuivís placituram escam crédo;

neque sálsum neque suave ésse potest quicquam, úbi amor non admíscetur:

fel quód amarumst, id mél faciet, hominem éx tristi lepidum ét lenem.

hanc égo de me coniécturam domi fácio magis quam ex aúditis;

qui quóm amo Casinam, mágis niteo, mundítiis munditiam ántideo:

myropólas omnes sollicito, ubicúmque est lepidum unguéntum, unguor, ut illí placeam; et placeo, út videor. sed uxór me excruciat, quía vivit.

tristem ástare aspició. blande haec mihi mála res appellánda est.

uxór mea meaque amoénitas, quid tu agis?

Cleostrata: Abi atque abstine manum.

Lysidamvs: Heiá, mea Iuno, nón decet esse té tam tristem tuó Iovi.

quo núnc abis?

Cleostrata: Mítte me.

Lysidamvs: Mane.

Cleostrata: Non máneo.

Lysidamvs: At pol ego té sequar.

Cleostrata: Óbsecro, sanun est?

Lysidamvs: Sánus quom téd amo.

Cleostrata: Nólo ames.

Lysidamvs: Nón potes ímpetrare.

Cleostrata: Énecas.

Lysidamvs: Véra dicás velim.

Cleostrata: Crédo ego istúc tibi.

Lysidamvs: Réspice, o mi lepos.

Cleostrata: Nempe ita ut tú mihi es.

unde híc, amabo, unguénta olent?

Lysidamvs: Oh périi, manufestó miser téneor. cessó caput pállio detérgere?

út te bonus Mercúrius perdat, mýropola, quia haec míhi dedisti.

Cleostrata: Ého tu nihili, cána culex, vix téneor quin quae décent te dicam, sénecta aetate únguentatus pér vias, ignáve, incedis?

Lysidamvs:

Pól ego amico dédi cuidam operam, dum émit unguenta.

Cleostrata: Vt cito comméntust.

écquid te pudet?

Lysidamvs: Ómnia quae tu vís.

Cleostrata: Vbi in lustrá iacuisti?

Lysidamvs: Égone in lustra?

Cleostrata: Scío plus quam tu me árbitrare.

Lysidamvs: Quíd id est? quid scis?

Cleostrata: Té sene omniúm † senem néminem esse ignáviorem.

únde is, nihili? ubí fuisti? ubí lustratu's lustratus es? úbi bibisti?

mádes mecastor: víde, palliolum ut rúgat.

Lysidamvs: Di me et te ínfelicent, si égo in os méum hodie viní guttam índidi.

Cleostrata: Immo age, út lubet, bíbe, es, disperde rem.

Lysidamvs: Óhe, iam satis, uxór, comprime te, nímium tinnis, relínque aliquantum orátionis, crás quod mecum lítiges.

séd quid ais? iam domuisti animum, potius ut quod vir velit fieri, id facias, quam adversere contra?

Cleostrata: Qua de re?

Lysidamvs: Rogas?

super ancilla Casina, ut detur nuptum nostro vilico, servo frugi atque ubi illi bene sit ligno, aqua calida, cibo, vestimentis, ubique educat pueros quos pariat † potius quam illi servo nequam des, armigero nili atque improbo, cui hominí hodie peculi nummus non est plumbeus.

Cleostrata: Mirum ecastor, te senecta aétate officium tuom non meminisse.

Lysidamvs: Quid iam?

Cleostrata: Quia, si facias recte aut commode, me sinas curare ancillas, quae mea est curatio.

Lysidamvs: Qui, malum, homini scutigerulo dáre lubet?

Cleostrata: Quía enim filio nos oportet opitulari único.

Lysidamvs: At quamquam unicust, nihilo magis ille unicust mihi filius quam ego illi pater:

illum mi aequiust quam me illi quae volo concedere.

Cleostrata: Tu ecastor tibi, homo, malam rem quaeris.

Lysidamvs: Subolet, sentio.

egone?

Cleostrata: Tu. nam quid friguttis? quid istuc tam cupide cupis?

Lysidamvs:

Vt enim frugi servo detur potius quam servo improbo.

Cleostrata: Quid si ego impetro atque exoro a vilico, causa mea ut eam illi permittat?

Lysidamvs: Quid si ego autem ab armigero impetro, ut eam illi permittat? atque hóc credo impetrassere.

Cleostrata: Convenit. vin tuis Chalinum huc evocem verbis foras?

tú eum orato, ego autem orabo vilicum.

Lysidamvs: Sane volo.

Cleostrata: Iam hic erit. nunc experiemur, nostrum uter sit blandior.—

Lysidamvs: Hercules dique istam perdant, quod nunc liceat dicere.

ego discrucior miser amore, illa autem quasi ob industriam mi advorsatur. subolet hoc iam uxori quod ego machinor:

propter eam rem magis armigero dat operam de industria.

Lysidamvs: qui illum di omnes deaeque perdant.

Chalinvs: Te uxor aiebat tua me vocare.

Lysidamvs: Ego énim vocari iussi.

Chalinvs: Eloquere quid velis.

Lysidamvs: Primum ego te porrectiore fronte volo mecum loqui;

stultitia est ei te esse tristem, cuius potestas plus potest.

probum te et frugi hominem iam pridem esse arbitror.

Chalinvs: Intellego.

quin, si ita arbitrare, emittis me manu?

Lysidamvs: Quin id volo.

sed nihil est, me cupere factum, nisi tu factis adiuvas.

Chalinvs: Quid velis modo id velim me scire.

Lysidamvs: Ausculta, ego eloquar.

Casinam ego uxorem promisi vilico nostro dare.

Chalinvs:

At tua uxor filiusque promiserunt mihi.

Lysidamvs: Scio.

sed utrum nunc tu caelibem te ésse mavis liberum an maritum servom aetatem degere et gnatos tuos?

optio haec tua est: utram harum vis condicionem accipe.

Chalinvs: Liber si sim, meo periclo vivam; nunc vivo tuo.

de Casina certum est concedere homini nato nemini.

Lysidamvs: Intro abi atque actutum uxorem huc evoca ante aedis cito, et sitellam huc tecum efferto cúm aqua, et sortis.

Chalinvs: Satis placet.

Lysidamvs: Ego pol istam iam aliquovorsum tragulam decidero.

nam si sic nihil impetrare potero, saltem sortiar.

ibi ego te et suffragatores tuos ulciscar.

Chalinvs: Attamen mi obtinget sors.

Lysidamvs: Vt quidem pol pereas cruciatu malo.

Chalinvs: Mi illa nubet, machinare quid lubet quo vis modo.

Lysidamvs: Abin hinc ab oculis?

Chalinvs: Invitus me vides, vivam tamen.—

Lysidamvs: Sumne ego miser homo? satin omnes res sunt advorsae mihi?

iam metuo, ne Olympionem mea uxor exoraverit ne Casinam ducat: si id factum est, ecce me nullum senem;

si non impetravit, etiam specula in sortist mihi.

si sors autem decolassit, gladium faciam culcitam eumque incumbam. sed progreditur optume eccum Olympio.

Olympio: Vna edepol opera in furnum calidum condito atque ibi torreto me pro pane rubido, era, qua istuc opera a me impetres quod postulas.

Lysidamvs: Salvos sum, salva spes est, ut verba audio.

Olympio:

Quid tu me tua, era, libertate territas?

qui si tu nolis filiusque etiam tuos, vobis invitis atque amborum ingratiis una libella liber possum fieri.

Lysidamvs: Quid istúc est? quicum litigas, Olympio?

Olympio:

Cum eadem qua tu semper.

Lysidamvs: Cum uxoré mea?

Olympio: Quam tu mi uxorem? quasi venator tu quidem es:

dies átque noctes cum cane aetatem exigis.

Lysidamvs: Quid agit, quid loquitur tecum?

Olympio: Orat, obsecrat, ne Casinam uxorem ducam.

Lysidamvs: Quid tu postea?

Olympio:

Negavi enim ipsi me concessurum Iovi, si is mecum oraret.

Lysidamvs: Di te servassint mihi.

Olympio: Nunc in fermento totast, ita turget mihi.

Lysidamvs: Ego edepol illam mediam diruptam velim.

Olympio: Credo edepol esse, siquidem tu frugi bonae es.

verum edepol tua mihi odiosa est amatio:

inimica est tua uxor mihi, inimicus filius, inimici familiares.

Lysidamvs: Quid id refert tua?

unus tibi hic dum propitius sit Iuppiter, tu istos minutos cave deos flocci feceris.

Olympio:

Nugae sunt istae magnae. quasi tu nescias, repente ut emoriantur humani Ioves.

responde: si tu Iuppiter sis mortuos, cum ad deos minoris redierit regnum tuom, quis mihi subveniet tergo aut capiti aut cruribus?

Lysidamvs:

Opinione melius res tibi habeát tua, si hoc impetramus, ut ego cum Casina cubem.

Olympio: Non hercle opinor posse, ita uxor acriter tua instat, ne mihi detur.

Lysidamvs: At ego sic agam:

coniciam sortis in sitellam et sortiar tibi et Chalino. íta rem natam intellego:

necessum est vorsis gladiis depugnarier.

Olympio: Quid si sors aliter quam voles evenerit?

Lysidamvs: Bene dice. dis sum fretus, deos sperabimus.

Olympio: Non ego istud verbum émpsim tittibilicio;

nam omnes mortales dis sunt freti, sed tamen vidi ego dis fretos saepe multos decipi.

Lysidamvs: St, táce parumper.

Olympio: Quid vis?

Lysidamvs: Eccum exit foras

Chalinus intus cum sitella et sortibus.

nunc nos conlatis signis depugnabimus.

Cleostrata: Fáce, Chaline, certiorem me, quid meus vir me velit.

Chalinvs: Ille edepol videre ardentem te extra portam mortuam.

Cleostrata: Credo ecastor velle.

Chalinvs: At pol ego hau credo, sed certo scio.

Lysidamvs: Plus artificum est mihi quam rebar: hariolum hunc habeo domi.

quid si propius attollamus signa eamusque obviam?

sequere. quid vos agitis?

Chalinvs: Adsunt quae imperavisti omnia:

uxor, sortes, situla atque egomet.

Olympio: Te uno adest plus quam ego volo.

Chalinvs: Tibi quidem edepol ita videtur; stimulus ego nunc sum tibi, fodico corculum; adsudascis iam ex metu, mastigia.

Lysidamvs:

Tace, Chaline.

Chalinvs: Comprime istum.

Olympio: Immo istunc, qui didicit dare.

Lysidamvs: Adpone hic sitellam, sortis cedo mihi. animum advortite.

atque ego censui aps te posse hoc me impetrare, uxor mea,

Casina ut uxor mihi daretur; et nunc etiam censeo.

Cleostrata: Tibi daretur illa?

Lysidamvs: Mihi enim—ah, non id volui dicere:

dum mihi volui, huic dixi, atque adeo mihi dum cupio—perperam iam dudum hercle fabulor.

Cleostrata: Pol tu quidem, atque etiam facis.

Lysidamvs: Huic—immo hercle mihi—vah, tandem redii vix veram in viam.

Cleostrata: Per pol saepe peccas.

Lysidamvs: Ita fit, ubi quid tanto opere expetas.

sed te uterque tuo pro iure, ego atque hic, oramus.

Cleostrata: Quid est?

Lysidamvs:

Dicam enim, mea mulsa: de istac Casina huic nostro vilico gratiam facias.

Cleostrata: At pol ego néque facio neque censeo.

Lysidamvs: Tum igitur ego sortis utrimque iam.

Cleostrata: Quis votat?

Lysidamvs: Optimum atque aequissimum istud esse iure iudico.

postremo, si illuc quod volumus eveniet, gaudebimus;

sin secus, patiemur animis aequis. tene sortem tibi.

vide quid scriptum est.

Olympio: Vnum.

Chalinvs: Iniquom est, quia isti prius quam mihi dedit.

Lysidamvs: Accipe hanc sis.

Chalinvs: Cedo. mane, unum venit in mentem modo:

vide ne quae illic insit alia sortis sub aqua.

Lysidamvs: Verbero, men te censes esse?

Cleostrata: Nulla est. habe quietum animum modo.

Chalinvs:

Quod bonum atque fortunatum sit mihi—

Olympio: Magnum malum tibi quidem edepol credo eveniet; novi pietatem tuam.

sed mane dum: num ista aut populna sors aut abiegnast tua?

Chalinvs: Quid tu id curas?

Olympio: Quia enim metuo, né in aqua summa natet.

Lysidamvs: †Auge cave. conicite sortes nunciam ambo huc. eccere.

uxor, aequa.

Olympio: Noli uxori credere.

Lysidamvs: Habe animum bonum.

Olympio: Credo hercle, hodie devotabit sortis si attigerit.

Lysidamvs: Tace.

Olympio: Taceo. deos quaeso—

Chalinvs: Vt quidem tu hodie canem et furcam feras.

Olympio: Mihi ut sortito eveniat—

Chalinvs: Vt quidem hercle pedibus pendeas.

Olympio: At tu ut oculos emungare ex capite per nasum tuos.

Chalinvs:

Quid times? paratum oportet esse iam laqueum tibi.

Olympio: Periisti.

Lysidamvs: Animum advortite ambo.

Olympio: Taceo.

Lysidamvs: Nunc tu, Cleostrata, ne a me memores malitiose de hac re factum aut suspices, tibi permitto: tute sorti.

Olympio: Perdis me.

Chalinvs: Lucrum facit.

Cleostrata: Bene facis.

Chalinvs: Deos quaeso—ut tua sors ex sitella effugerit.

Olympio:

Ain tu? quia tute es fugitivos, omnes te imitari cupis?

utinam tua quidem, sicut factum esse Herculeis praedicant quondam prognatis, in sortiendo sors deliquerit.

Chalinvs: Tu ut liquescas ipse, actutum virgis calefactabere.

Lysidamvs: Hoc age sis, Olympio.

Olympio: Si hic litteratus me sinat.

Lysidamvs:

Quod bonum atque fortunatum mihi sit.

Olympio: Ita vero, et mihi.

Chalinvs: Non.

Olympio: Immo hercle.

Chalinvs: Immo mihi hercle.

Cleostrata: Hic vincet, tu vives miser.

Lysidamvs: Percide os tu illi † hodie. age, ecquid fit? ne obiexis manum.

Olympio: Compressan palma an porrecta ferio?

Lysidamvs: Age ut vis.

Olympio: Em tibi.

Cleostrata: Quid tibi istunc tactio est.

Olympio: Quia Iuppiter iussit meus.

Cleostrata:

Feri malam, ut ille, rursum.

Olympio: Perii, pugnis caedor, Iuppiter.

Lysidamvs: Quid tibi tactio hunc fuit?

Chalinvs: Quia iussit haec Iuno mea.

Lysidamvs: Patiundum est, siquidem me vivo mea uxor imperium exhibet.

Cleostrata: Tam huic loqui licere oportet quam isti.

Olympio: Cur omen mihi vituperat?

Lysidamvs: Malo, Chaline, tibi cavendum censeo.

Chalinvs:

Temperi, postquam oppugnatum est os.

Lysidamvs: Age, uxor, nunciam sorti. vos advortite animum. prae metu ubi sim nescio.

perii, cor lienósum, opinor, habeo, iam dudum salit, de labore pectus tundit.

Cleostrata: Teneo sortem.

Lysidamvs: Ecfer foras.

Chalinvs: Iamne mortuo's mortuus es?

Olympio: Ostende. mea haec est.

Chalinvs: Mala crux éast quidem.

Cleostrata:

Victus es, Chaline.

Lysidamvs: Cum nos di iuvere, Olympio, gaudeo.

Olympio: Pietate factum est mea atque maiorum meum.

Lysidamvs: Intro abi, uxor, atque adorna nuptias.

Cleostrata: Faciam ut iubes.

Lysidamvs: Scin tu rus hinc esse ad villam longe quo ducat?

Cleostrata: Scio.

Lysidamvs: Intro abi et, quamquam hoc tibi aegre est, tamen fac accures.

Cleostrata: Licet.—

Lysidamvs:

Eamus nos quoque intro, hortemur ut properent.

Olympio: Numquid moror?—

Lysidamvs: Nam praesente hoc plura verba fieri non desidero.—

Chalinvs: Si nunc me suspendam, meam operam luserim et praeter operam restim sumpti fecerim et meis inimicis voluptatem creaverim.

quid opus est, qui sic mortuos? equidem tamen sorti sum victus, Casina nubet vilico.

atque id non tam aegrest iam, vicisse vilicum, quam id expetivisse opere tam magno senem, ne ea mihi daretur atque ut illi nuberet.

ut illé trepidabat, ut festinabat miser;

ut sussultabat, postquam vicit vilicus.

attat, concedam huc, audio aperiri foris, mei benevolentes atque amici prodeunt.

hinc ex insidiis hisce ego insidias dabo.

Olympio: Sine modo rus veniat: ego remittam ad te virum cum furca in urbem tamquam carbonarium.

Lysidamvs: Ita fieri oportet.

Olympio: Factum et curatum dabo.

Lysidamvs: Volui Chalinum, si domi esset, mittere tecum obsonatum, ut etiam in maerore insuper inimico nostro miseriam hanc adiungerem.

Chalinvs: Recessim cedam ad parietem, imitabor nepam;

captandust horum clanculum sermo mihi.

nam illorum me alter cruciat, alter macerat.

at candidatus cedit hic mastigia, stimulorum loculi. protollo mortem mihi;

certum est, hunc Acheruntem praemittam prius.

Olympio: Vt tibi ego inventus sum obsequens. quod maxime cupiebas, eius copiam feci tibi.

erit hodie tecum quod amas clam uxorem.

Lysidamvs: Tace.

ita me di bene ament, ut ego vix reprimo labra ob istánc rem quin te deosculer, voluptas mea.

Chalinvs: Quid, deosculere? quae res? quae voluptas tua?

ecfodere hercle hic volt, credo, vesicam vilico.†

Olympio:

Ecquid amas nunc me?

Lysidamvs: Immo edepol me quam te minus.

licetne amplecti te?

Chalinvs: Quid, amplecti?

Olympio: Licet.

Lysidamvs: Vt, quia te tango, mel mihi videor lingere.

Olympio: Vltro te, amator, apage te a dorso meo.

Chalinvs: Illuc est, illuc, quod hic hunc fecit vilicum:

eidem me pridem, cum ei advorsum veneram, facere atriensem voluerat sub ianua.

Olympio: Vt tibi morigerus hodie, ut voluptati fui.

Lysidamvs: Vt tibi, dum vivam, bene velim plus quam mihi.

Chalinvs: Hodie hercle, opinor, hi conturbabunt pedes:

solet hic barbatos sane sectari senex.

Lysidamvs: Vt ego hodie Casinam deosculabor, ut mihi bona multa faciam clam meam uxorem.

Chalinvs: Attatae, nunc pol ego demum in rectam redii semitam.

hic ipsus Casinam deperit. habeo viros.

Lysidamvs:

Iam hercle amplexari, iam osculari gestio.

Olympio: Sine prius deduci. quid, malum, properas?

Lysidamvs: Amo.

Olympio: At non opinor fieri hoc posse hodie.

Lysidamvs: Potest, siquidém cras censes te posse emitti manu.

Chalinvs: Enim véro huc aures magis sunt adhibendae mihi:

iam ego uno in saltu lepide apros capiam duos.

Lysidamvs: Apud hunc sodalem meum atque vicinum mihi locus est paratus: ei ego amorem omnem meum concredui; is mihi se locum dixit dare.

Olympio: Quid eius uxor? ubi erit?

Lysidamvs: Lepide repperi.

mea uxór vocabit huc eam ad se in nuptias, ut hic sit secum, se adiuvet, secum cubet;

ego iussi, et dixit se facturam uxor mea.

illa hic cubabit, vir aberit faxo domo;

tu rus uxorem duces: id rus hic erit tantisper dum égo cum Casina faciam nuptias.

hinc tu ante lucem rus cras duces postea.

satin docte?

Olympio: Astute.

Chalinvs: Age modo, fabricamini, malo hercle vestro tam vorsuti vivitis.

Lysidamvs: Scin quid nunc facias?

Olympio: Loquere.

Lysidamvs: Tene marsuppium, abi atque obsona, propera, sed lepide volo, molliculas escas, út ipsa mollicula est.

Olympio: Licet.

Lysidamvs: Emito sepiolas, lepadas, lolligunculas, hordeías.

Chalinvs: Immo triticeías, si sapis.

Lysidamvs: Soleas.

Chalinvs: Qui quaeso potius quam sculponeas, quibus báttuatur tíbi os, senex nequissime?

Olympio: Vin lingulacas?

Lysidamvs: Quid opust, quando uxor domi est?

ea lingulaca est nobis, nam numquam tacet.

Olympio: In re praesenti ex copia piscaria consulere quid emam potero.

Lysidamvs: Aéquom oras, abi.

argento parci nolo, obsonato ampliter.

nam mihi vicino hoc etiam convento est opus, ut quod mandavi curet.

Olympio: Iamne abeo?

Lysidamvs: Volo.—

Chalinvs: Tribus nón conduci possum libertatibus, quin ego illis hodie comparem magnum malum quinque hanc omnem rem meae erae iam faciam palam.

manifesto teneo in noxia inimicos meos.

sed si nunc facere volt era officium suom, nostra omnis lis est. pulchre praevortar viros.

nostro omine it dies; iam victi vicimus.

ibo intro, ut id quod alius condivit cocus, ego nunc vicissim ut alio pacto condiam, quo id quoi paratum est ut paratum ne siet sitque ei paratum quod paratum non erat.—