Chapter 4

Hanno:

Yth alonim ualonuth sicorathi symacom syth chy mlachthi in ythmum ysthyalm ych-ibarcu mysehi li pho caneth yth bynuthi uad edin byn ui bymarob syllohom alonim ubymysyrthohom byth limmoth ynnocho thuulech-antidamas chon ys sidobrim chi fel yth chyl is chon chen liful yth binim ys dybur ch-innocho-tnu agorastocles yth emanethi hy chirs aelichot sithi nasot bynu yid ch-illuch ily gubulim lasibithim bodi aly thera ynnynu yslym min cho-th iusim

Ythalonimualoniuthsicorathi i sthymhim i hymacomsyth comba e pumamitalme t lo t iamb e at iulecantheconaalon i mbalumbar dechor ba t s hunesobinesub i cs i llimbal i m esseantidamossonal e muedubertefet d o nobun. h un e ccilthumucommucroluful altan i mauosdub e rithem h uarcharistolem sit t e s edanecnasotersahelicot alemusdubert imu rmu co psuistiti aoccaaneclic t orbo d esi u ssilimlimm i m co lus deos deasque veneror, qui hanc urbem colunt, ut quod de mea re huc veni rite venerim, measque híc ut gnatas et mei fratris filium reperire me siritis, di vostram fidem.

sed hic mihi antehac hospes Antidamas fuit;

eum fécisse aiunt, sibi quod faciundum fuit.

eius fílium esse hic praedicant Agorastoclem:

ad eum hospitalem hanc tesseram mecum fero;

is in hisce habitare monstratust regionibus.

hos percontabor qui hinc egrediuntur foras.

Agorastocles: Ain tú tibi dixe Syncerastum, Milphio, eas ésse ingenuas ambas surrupticias

Charthaginiensis?

Milphio: Aio, et, si frugi esse vis, eas líberali iam adseres causa manu.

nam tuom flagitiumst tuas te popularis pati servire ante oculos, domi quae fuerint liberae.

Hanno: Pro di immortales, opsecro vostram fidem, quam orationem hanc aures dulcem devorant.

creta est profecto hórum hominum oratio, ut mi apsterserunt omnem sorditudinem.

Agorastocles: Si ad eam rem testis habeam, faciam quod iubes.

Milphio: Quid tu mihi testis? quin tu insistis fortiter?

aliqua Fortuna fuerit adiutrix tibi.

Agorastocles: Incipere multost quam impetrare facilius.

Milphio:

Sed quae illaec avis est, quae huc cum tunicis advenit?

numnam in balineis circumductust pallio?

Agorastocles: Facies quidem edepol Punicast.

Milphio: Guggast homo.

servos quidem edepol veteres antiquosque habet.

Agorastocles: Qui scis?

Milphio: Viden homines sarcinatos consequi?

† atque ut opinor digitos in manibus non habent.

Agorastocles: Quid iam?

Milphio: Quia incedunt cum anulatis auribus.

Hanno: Adibo hosce atque áppellabo Punice.

si respondebunt, Punice pergam loqui;

si non, tum ad horum mores linguam vertero.

Milphio:

Quid ais tu? écquid commeministi Punice?

Agorastocles: Nihil edepol. nam qui scire potui, dic mihi, qui illim sexennis perierim Carthagine?

Hanno: Pro di immortales, plurumi ad illum modum periere pueri liberi Carthagine.

Milphio:

Quid ais tu?

Agorastocles: Quid vis?

Milphio: Vin appellem hunc Punice?

Agorastocles: An scis?

Milphio: Nullus me est hodie Poenus Poenior.

Agorastocles: Adi atque appella, quid velit, quid venerit, qui sit, quoiatis, unde sit: ne parseris.

Milphio: Avo. quoiates estis aut quo ex oppido?

Hanno:

Anno byn mytthymballe udradait annech.

Agorastocles: Quid ait?

Milphio: Hannonem se esse ait Carthagine,

Carthaginiensis Mytthumbalis filium.

Hanno: Avo.

Milphio: Salutat.

Hanno: Donni.

Milphio: Doni volt tibi dare hic nescio quid. audin pollicitarier?

Agorastocles:

Saluta hunc rursus Punice verbis meis.

Milphio: Avo donni inquit hic tibi verbis suis.

Hanno: Me har bocca.

Milphio: Istuc tibi sit potius quam mihi.

Agorastocles: Quid ait?

Milphio: Miseram esse praedicat buccam sibi.

fortasse medicos nos esse arbitrarier.

Agorastocles:

Si ita est, nega esse; nolo ego errare hospitem.

Milphio: Audin tu?

Hanno: Rufeyn nyccho issam.

Agorastocles: Sic volo profecto vera cuncta huic expedirier.

roga númquid opus sit.

Milphio: Tu qui zonam non habes, quid in hanc venistis urbem aút quid quaeritis?

Hanno:

Muphursa.

Agorastocles: Quid ait?

Hanno: Miuulec hianna.

Agorastocles: Quid venit?

Milphio: Non audis? mures Africanos praedicat in pompam ludis dare se velle aedilibus.

Hanno: Lech lachanna nilimniichto.

Agorastocles: Quid nunc ait?

Milphio: Ligulas, canalis ait se advexisse et nuces:

nunc orat, operam ut des sibi, ut ea veneant.

Agorastocles: Mercator credo est.

Hanno: Assam.

Milphio: Arvinam quidem.

Hanno: Palu mirga detha.

Agorastocles: Milphio, quid nunc ait?

Milphio: Palas vendundas sibi ait et mergas datas, ad messim credo, nisi quid tú aliud sapis.

Agorastocles: Quid istuc ad me?

Milphio: Certiorem te esse volt, ne quid clam furtim se accepisse censeas.

Hanno: Mufonnim siccoratim.

Milphio: Hem, cave sis feceris quod hic te órat.

Agorastocles: Quid ait aut quid orat? expedi.

Milphio:

Sub cratim ut iubeas se supponi átque eo lapides imponi multos, ut sese neces.

Hanno: Gunebbal samem lyryla.

Agorastocles: Narra, quid est?

quid ait?

Milphio: Non hercle nunc quidem quicquam scio.

Hanno: At ut scias, nunc dehinc latine iam loquar.

servom hercle te esse oportet et nequam et malum, hominem peregrinum atque advenam qui inrideas.

Milphio: At hercle te hominem et sycophantam et subdolum, qui huc advenisti nos captatum, migdilix, bisulci lingua quasi proserpens bestia.

Agorastocles:

Maledicta hinc aufer, linguam compescas face.

maledicere huic tu temperabis, si sapis.

meis cónsanguineis nolo te iniuste loqui.

Carthagini ego sum gnatus, ut tu sis sciens.

Hanno: O mi popularis, salve.

Agorastocles: Et tu edepol, quisquis es.

et si quid opus est, quaeso, dic atque impera popularitatis causa.

Hanno: Habeo gratiam.

sed ecquem ádulescentem tu hic novisti Agorastoclem?

Agorastocles:

Siquidem Ántidamai quaeris ádoptaticium, ego sum ipsus quem tu quaeris.

Hanno: Hem, quid ego audio?

Agorastocles: Antidamae gnatum me esse.

Hanno: Sí itast, tesseram conferre si vis hospitalem, eccam attuli.

Agorastocles: Agedum huc ostende. est par probe, quam habeo domi.

Hanno:

O mi hospes, salve multum. nam mihi tuos pater patritus † ergo hospes Antidamas fuit.

haec mi hospitalis tessera cum illo fuit.

Agorastocles: Ergo hic apud me hospitium tibi praebebitur.

nam haúd repudio hospitium neque Carthaginem, unde súm oriundus.

Hanno: Di dent tibi omnes quae velis.

quid ais? qui potuit fieri, ut Carthagini gnatus sis? hic autem habuisti Aetolum patrem.

Agorastocles: Surruptus sum illinc. hic me Antidama hospes tuos emit, et is me sibi adoptavit filium.

Hanno:

Demarcho item ipse fuit adoptaticius.

sed mitto de illoc, ad te redeo. dic mihi, ecquid meministi tuom parentum nomina, patris atque matris?

Agorastocles: Memini.

Hanno: Memoradum mihi, si novi forte aut si sunt cognati mihi.

Agorastocles:

Ampsigura mater mihi fuit, Iahon pater.

Hanno: Patrem atque matrem viverent vellem tibi.

Agorastocles: An mortui sunt?

Hanno: Factum, quod aegre tuli. † nam mihi sobrina Ampsigura tua mater fuit;

pater tuos, is erat frater patruelis meus, et is me heredem fecit, quom suom obiit diem, quo me privatum aégre patior mortuo.

sed sí ita est, ut tu sis Iahonis filius, signum esse oportet in manu laeva tibi, ludenti puero quod memordit simia.

ostende, inspiciam.

Agorastocles: Em ostendo.

Hanno: Aperi. audi atque ades:

Agorastocles: Mi patrue, salve.

Hanno: Ét tu salve, Agorastocles.

iterum mihi gnatus videor, quom te repperi.

Milphio: Pol istám rem vobis bene evenisse gaudeo.

sed te moneri num nevis?

Hanno: Sane volo.

Milphio: Paterna oportet filio reddi bona.

aequomst habere hunc bona quae possedit pater.

Hanno: Haud postulo aliter: restituentur omnia;

suam síbi rem salvam sistam, si illo advenerit.

Milphio:

Facito sis reddas, etsi hic habitabit, tamen.

Hanno: Quin mea quoque iste habebit, si quid me fuat.

Milphio: Festivom facinus venit mi in mentem modo.

Hanno: Quid id est?

Milphio: Tua opus est opera.

Hanno: Dic mihi quid lubet:

profecto uteris, ut voles, operam meam.

quid est negoti?

Milphio: Potin tu fieri subdolus?

Hanno: Inimico possum, amico ínsipientia est.

Milphio: Inimicus hercle est huius.

Hanno: Male faxim lubens.

Milphio: Amat ab lenone hic.

Hanno: Facere sapienter puto.

Milphio: Leno hic habitat vicinus.

Hanno: Male faxim lubens.

Milphio:

Ei duae puellae sunt meretrices servolae sorores: earum hic alteram efflictim perit, neque eam incestavit umquam.

Hanno: Acerba amatiost.

Milphio: Hunc leno ludificatur.

Hanno: Suom quaestum colit.

Milphio: Hic illi malam rem dare volt.

Hanno: Frugist, si id facit.

Milphio:

Nunc hoc consilium capio et hanc fabricam apparo, ut te allegemus, filias dicas tuas surruptasque esse parvolas Carthagine manu líberali causa ámbas adseras, quasi filiae tuae sint. iamne intellegis?

Hanno:

Intellego hercle. nam mihi item gnatae duae cum nutrice una sunt surruptae parvolae.

Milphio: Lepide hercle adsimulas. iam in principio id mihi placet.

Hanno: Pol magis quam vellem.

Milphio: Eu hércle mortalem catum, malum crudumque, estolidum et subdolum.

ut adflet, quo illud gestu faciat facilius.

me quoque dolis iam superat architectonem.

Hanno: Sed earum nutrix qua sit facie, mi expedi.

Milphio: Statura hau magna, corpore aquilost.

Hanno: Ipsa east.

Milphio: Specie venusta, óre atque oculis pernigris.

Hanno:

Formam quidem hercle verbis depinxti probe.

Milphio: Vin eam videre?

Hanno: Filias malo meas.

sed i átque evoca illam; sí eae meae sunt filiae, si illarum est nutrix, me continuo noverit.

Milphio: Heus, ecquis hic est? nuntiate ut prodeat foras Gíddeneni. est qui illam conventam esse volt.

Giddenes: Quis pultat?

Milphio: Qui te proximust.

Giddenes: Quid vis?

Milphio: Eho, novistin tu illunc tunicatum hominem qui siet?

Giddenes: Nam quém ego aspicio? pro supreme Iuppiter, erus meus hic quidem est, mearum alumnarum pater,

Hanno Carthaginiensis.

Milphio: Ecce autem mala.

Giddenes: O mí ere, salve, Hánno, insperatissume mihi tuisque filiis, salve atque—eho, mirari noli neque me contemplarier.

cognoscin Giddenenem áncillam tuam?

Hanno: Novi. sed ubi sunt meae gnatae? id scire expeto.

Giddenes: Apud aedem Veneris.

Hanno: Quid ibi faciunt? dic mihi.

Giddenes: Aphrodisia hodie Veneris est festus dies:

oratum ierunt deam, ut sibi esset propitia.

Milphio: Pol satis scio, impetrarunt, quando hic hic adest.

Agorastocles: Eho an huius sunt illae filiae?

Giddenes: Ita ut praedicas.

tua pietas nobis plane aúxilio fuit, quom huc advenisti hodie in ipso tempore;

namque hodie earum mutarentur nomina facerentque indignum genere quaestum corpore.

Pver: Auamma illi.

Giddenes: Hauon bane silli in mustine.

Giddenes: Mepstaetemes tas dum et alanna cestimim.

Agorastocles: Quid illí locuti sunt inter se? dic mihi.

Hanno:

Matrem hic salutat suam, haec autem hunc filium.

tace atque parce muliebri supellectili.

Agorastocles: Quae east supellex?

Hanno: Clarus clamor.

Agorastocles: Sine modo.

Hanno: Tu abduc hosce intro; et una nutricem simul iube hanc abire hinc ad te.

Agorastocles: Fac quod imperat.

Milphio:

Sed quís illas tibi monstrabit?

Agorastocles: Ego doctissume.

Milphio: Abeo igitur.

Agorastocles: Facias modo quam memores mavelim.

patruo advenienti cena curetur volo.

Milphio: Lachanna vos, quos ego iam detrudam ad molas, inde pórro ad puteum atque ad robustum codicem.

ego faxo hospitium hoc leniter laudabitis.—

Agorastocles: Audin tu, patrue? dico, ne dictum neges:

tuam míhi maiorem filiam despondeas.

Hanno: Pactam rem habeto.

Agorastocles: Spondesne igitur?

Hanno: Spondeo.

Agorastocles: Mi patrue, salve. nam nunc es plane meus.

nunc demum ego cum illa fabulabor libere.

nunc, patrue, si vis tuas videre filias, me sequere.

Hanno: Iamdudum equidem cupio, et te sequor.

Agorastocles:

Hanno:

Agorastocles:

sed eccás video ipsas.

Hanno: Haecine meae sunt filiae?

quantae e quantillis iam sunt factae.

Agorastocles: Scin quid est?

tragicae sunt: in calones sustolli solent.

Milphio:

Agorastocles:

Adelphasivm: Fuit hódie operae pretiúm cuivis qui amábilitati animum adiceret, oculís epulas dare, délubrum qui hodie órnatum eo visére venit.

deamávi ecastor ílli hodie lepidíssima munera méretricum, digná dea venustissimá Venere, neque cóntempsi eius opés hodie.

tanta íbi copia venustátum aderat, in suó quique loco síta munde.

arás tus, murrinus, ómnis odor complébat. haud sordére visust festús dies, Venus, nec tuóm fanum: tantús ibi clientarum érat numerus, quae ad Cálydoniam venérant Venerem.

Anterastilis: Certo enim, quod quidem ad nos duas attínuit, praepotentés pulchre pacísque potentes, sóror, fuimus, neque ab iúventute inibi inrídiculo habitaé, quod pol, soror, céteris omnibus fáctumst.

Adelphasivm: Malim ístuc aliis vídeatur, quam uti tú te, soror, conlaúdes.

Anterastilis: Spero équidem.

Adelphasivm: Et pól ego, quom, íngeniis quibus súmus atque aliae, gnósco;

eo súmus gnatae genere, út deceat nos ésse a culpa cástas.

Hanno:

Iuppíter, qui genus colis álisque hominum, per quém vivimus vitálem aevom, quem pénes spes vitae súnt hominum omniúm, da diem hunc sospítem quaeso,

† rebus meis agundis, ut quíbus annos multós carui quasque é patria perdidi parvas † redde is libertatem, invictae praemium ut esse sciam pietati.

Agorastocles: Omnía faciet Iuppíter faxo, nam mi ést obnoxius ét me metuít.

Hanno: Tace quaeso.

Agorastocles: Ne lácruma, patrue.

Anterastilis: Vt vólup est homini, méa soror, si quód agit cluet victória;

sicút nos hodie intér alias praestítimus pulchritúdine.

Adelphasivm:

Stultá, soror, magis es quám volo. an tu éo pulchra videre, óbsecro, si tíbi illi non os óblitumst fulígine?

Agorastocles: O pátrue, o patrue mí.

Hanno: Quid est, fratris mei gnate, gnate, quid vis? expedi.

Agorastocles: At enim hóc volo agas.

Hanno: At enim ágo istuc.

Agorastocles:

O pátrue mi patruíssime.

Hanno: Quid est?

Agorastocles: Ést lepida et lauta. út sapit.

Hanno: Ingénium patris habet quód sapit.

Agorastocles: Quae rés? iam diu édepol sápientiám tuam haéc quidem abusast.

nunc hínc sapit, hinc sentít, quidquid sapit, éx meo amore.

Adelphasivm:

Nón eo genere súmus prognatae, tam étsi sumus servaé, soror, ut deceat nos facere quicquam quod homo quisquam inrideat.

multa mulierum sunt vitia, sed hoc e multis maxumumst, quom sibi nimis placent minusque áddunt operam, uti placeant viris.

Anterastilis: Nimiae voluptatist quod in extis nostris portentumst, soror, quodque haruspéx de ambabus dixit.

Agorastocles: Velim de me aliquid dixerit.

Anterastilis: Nos fore invíto domino nostro diebus paucis liberas.

id ego nisi quid di aut parentes faxint, qui sperem hau scio.

Agorastocles: Mea fiducia hercle haruspex, patrue, his promisit, scio, libertatem, quia me amare hanc scit.

Adelphasivm: Soror, sequere hac.

Anterastilis: Sequor.

Hanno:

Prius quam abitis, vos volo ambas. nisi piget, consistite.

Adelphasivm: Quis revocat?

Agorastocles: Qui bene volt vobis facere.

Adelphasivm: Facere occasiost.

sed quis homost?

Agorastocles: Amicus vobis.

Adelphasivm: Qui quidem inimicus non siet.

Agorastocles: Bonus est hic homo, mea voluptas.

Adelphasivm: Pol istum malim quam malum.

Agorastocles: Siquidem amicitiast habenda, cum hoc habendast.

Adelphasivm: Hau precor.

Agorastocles:

Multa bona volt vobis facere.

Adelphasivm: Bonus bonis bene feceris.

Hanno:

Adelphasivm:

Hanno:

Adelphasivm:

Agorastocles: Patrue mi, ita me di amabunt, ut ego, si sim Iuppiter, iam hercle ego illam uxorem ducam et Iunonem extrudam foras.

ut pudice verba fecit, cogitate et commode, ut modeste orationem praebuit.

Hanno: Certo haec meast.

sed ut astú sum adgressus ad eas.

Agorastocles: Lepide hercle atque commode.

Hanno: Pergo etiam temptare?

Agorastocles: In pauca confer: sitiunt qui sedent.

Hanno: Quid istic? quod faciundumst cur non agimus? in ius vos voco.

Agorastocles:

Nunc, pátrue, tu frugí bonae es. tené. vin ego hanc adpréndam?

Adelphasivm: An patruos est, Agorastocles, tuos hic?

Agorastocles: Iam faxo scibis.

nunc pol ego te ulciscar probe, nam faxo—mea eris sponsa.

Hanno: Ite in ius, ne moramini. antestare me atque duce.

Agorastocles: Ego te antestabor, postea hanc amabo atque amplexabor.

sed illúd quidem volui dícere—immo hercle díxi quod volebam.

Hanno: Moramini. in ius vos voco, nisi honestiust prehendi.

Adelphasivm: Quid in iús vocas nos? quid tibi debemus?

Agorastocles: Dicet illi.

Adelphasivm: Etiam me meae latrant canes?

Agorastocles: At tu hercle adludiato:

dato mihi pro offa savium, pro ósse linguam obicito.

ita hanc canem faciam tibi oleo tranquilliorem.

Hanno: Ite si ítis.

Adelphasivm: Quid nos fecimus tibi?

Hanno: Fures estis ambae.

Adelphasivm: Nosne tíbi?

Hanno: Vos inquam.

Agorastocles: Atque ego scio.

Adelphasivm: Quid id fúrtist?

Agorastocles: Hunc rogato.

Hanno: Quia annos multos filias meas célavistis clam me, atque equidem ingenuas liberas summoque genere gnatas.

Adelphasivm:

Numquam mecastor reperies tu istuc probrum penes nos.

Agorastocles: Da pignus, ni nunc perieres, in savium, uter utri det.

Adelphasivm: Nil tecum ago, apscede opsecro.

Agorastocles: Atque hércle mecum agendum est.

nam hic patruos meus est, pro hoc mihi patronus sim necesse est;

et praedicabo quo modo furta faciatis multa quoque modo húius filias apud vós habeatis servas, quas vos ex patria liberas surruptas esse scitis.

Adelphasivm: Vbi sunt eae? aut quas, opsecro?

Agorastocles: Satis iám sunt maceratae.

Hanno: Quid si eloquamur?

Agorastocles: Censeo hercle, patrue.

Adelphasivm: Misera timeo, quid hoc sít negoti, mea soror; ita stupida sine animo asto.

Hanno:

Advortite animum, mulieres. primum, si id fieri possit, ne indigna indignis di darent, id ego evenire vellem;

nunc quod boni mihi di danunt, vobis vostraeque matri, eas dís est aequom gratias nos agere sempiternas, quom nostram pietatem adprobant decorantque di immortales.

vos meae estis ambae filiae et hic ést cognatus vester, huiusce fratris filius, Agorastocles.

Adelphasivm: Amabo, num hi falso oblectant gaudio nos?

Agorastocles: At ita me di servent, ut hic páter est vester. date manus.

Adelphasivm: Salve, insperate nobis pater, té complecti nos sine.

Anterastilis: Cupite atque exspectate pater, salve.

Adelphasivm: Ambae filiae sumus.

Anterastilis: Amplectamur ambae.

Agorastocles: Quis me amplectetur postea?

Hanno: Nunc ego sum fotunatus, multorum annorum miserias nunc hac voluptate sedo.

Adelphasivm: Vix hoc videmur credere.

Hanno: Magis quí credatis dicam.

nam vostra nutrix † primum me cognovit.

Adelphasivm: Vbi ea, amabo, est?

Hanno:

Apud hunc est.

Agorastocles: Quaeso, qui lubet tam diu tenere collum?

omitte saltem tu altera. nolo ego istuc.

Adelphasivm: Enicas me.

prius quám tibi desponderit.

Agorastocles: Mitto.

Adelphasivm: Sperate, salve.

Hanno: Condamus alter alterum ergo in nervom bracchialem.

quibus núnc in terra melius est?

Agorastocles: Eveniunt digna dignis.

Hanno: Tandem huic cupitum contigit.

Agorastocles: O Apella, o Zeuxis pictor, cur numero éstis mortui, hoc exemplo ut pingeretis?

nam alios pictores nil moror huius modi tractare exempla.

Hanno: Dí deaeque omnes, vóbis habeo mérito magnas grátias, quom hac me laetitia adfecistis tanta et tantis gaudiis, ut meae gnátae ad me redirent in potestatem meam.

Adelphasivm:

Agorastocles:

mihi te despondisse.

Hanno: Memini.

Agorastocles:

Antamonides: Si ego minam non ultus fuero probe, quam lenoni dedi, tum profecto me sibi habento scurrae ludificatui.

is etiam me ad prandium ad se abduxit ignavissimus, ipse abiit foras, mé reliquit pro atriensi in aedibus, ubi nec leno néque illae redeunt, nec quod edim quicquam datur.

pro maiore parte prandi pignus cepi, abii foras;

sic dedero: aere militari tetigero lenunculum.

nanctus est hominem, mina quem argenti circumduceret.

sed mea amica nunc mihi irato obviam veniat velim:

iam pol ego illam pugnis totam faciam uti sit merulea, ita replebo átritate, átrior multo ut siet, quam Aegyptini, qui cortinam ludis per circum ferunt.

Anterastilis: Tene sis me arte, mea voluptas; male ego metuo miluos, mala illa bestia est, ne forte me auferat pullum tuom.

Adelphasivm:

Vt nequeo te satis complecti, mi pater.

Antamonides: Ego me moror.

propemodúm hoc opsonare prandium potero mihi.

sed quid hoc ést? quid est? quid hóc est? quid ego video? quo modo?

quid hoc est conduplicationis? quae haec est congeminatio?

quis hic homo est cum tunicis longis quasi puer cauponius?

satin ego oculis cerno? estne illaec mea amica Anterastilis?

et ea est certo. iam pridem ego me sensi nihili pendier.

non pudet puellam ámplexari baiolum in media via?

iam hercle ego illum éxcruciandum totum carnufici dabo.

sane genus hoc mulierosumst tunicis demissiciis.

sed adire certum est hanc amatricem Africam.

heus tu, tibi dico, mulier, ecquid te pudet?

quid tibi negoti est autem cum istac? dic mihi.

Hanno: Adulescens, salve.

Antamonides: Nolo, nihil ad te attinet.

quid tibi hanc digito tactio est?

Hanno: Quia mihi lubet.

Anterastilis:

Lubet?

Hanno: Ita dico.

Anterastilis: Ligula, i in malam crucem.

tune hic amator audes esse, hallex viri, aut contrectare quod mares homines amant?

deglupta mena, sarrapis, sementium, manstruca, halagora, sampsa, tum autem plenior ali ulpicique quam Romani remiges.

Agorastocles: Num tibi, adulescens, malae aut dentes pruriunt, qui huic es molestus, an malam rem quaeritas?

Antamonides: Quin adhibuisti, dum istaec loquere, tympanum?

nam te cinaedum esse arbitror magis quam virum.

Agorastocles:

Scin quam cinaedus sum? ite istinc, servi, foras, ecferte fustis.

Antamonides: Heus tu, si quid per iocum dixi, nolito in serium convertere.

Anterastilis: Qui tibi lubido est, opsecro, Antamonides, loqui inclementer nostro cognato et patri?

nam hic noster pater est; hic nos cognovit modo et hunc sui fratris filium.

Antamonides: Ita me Iuppiter bene amet, bene factum. gaudeo et volup est mihi, si quid lenoni óptigit magni mali.

Anterastilis:

Hanno:

Agorastocles:

Agorastocles: Bonum virum eccum video, se recipit domum;

Hanno:

Agorastocles: Vtrumvis est, vel leno vel Lycus.

in servitute hic filias habuit tuas et mi auri fur est.

Hanno:

rapiamus in ius.

Hanno: Minime.

Agorastocles: Quapropter?

Hanno: Quia

†iniuriarum multo induci satius est.

Lycvs: Decipitur nemo, mea quidem sententia, qui suis amicis narrat recte res suas;

nam omnibus amicis meis idem unum convenit, ut me suspendam, ne addicar Agorastocli.

Agorastocles:

Leno, eamus in ius.

Lycvs: Opsecro te, Agorastocles, suspendere ut me liceat.

Hanno: In ius te voco.

Lycvs: Quid tibi mecum autem?

Hanno: Quia hasce aio liberas ingenuasque esse filias ambas meas;

eae súnt surruptae cum nutrice parvolae.

Lycvs:

Iam pridem equidem istuc scivi, et miratus fui, neminem venire qui istas adsereret manu.

Antamonides:

Lycvs:

Agorastocles: Duplum pro furto mi opus est.

Lycvs: Sume hinc quid lubet.

Hanno:

Et mihi suppliciis multis.

Lycvs: Sume hinc quid lubet:

Antamonides:

Lycvs:

collo rem solvam iam omnibus, quasi baiolus.

Agorastocles:

Lycvs:

Agorastocles:

Hanno:

Antamonides:

Agorastocles:

Antamonides:

Lycvs:

Agorastocles:

Lycvs:

Agorastocles:

ut sis apud me lignea in custodia.

Lycvs:

Agorastocles:

Agorastocles: Quam rém agis, miles? qui lubet patruo meo loqui inclementer? ne mirere, mulieres quod eum secuntur: modo cognovit filias suas ésse hasce ambas.

Lycvs: Hem, quod verbum aures meas tetigit? nunc perii.

Antamonides: Vnde haec perierunt domo?

Agorastocles: Carthaginienses sunt.

Lycvs: At ego sum perditus.

illuc ego metui semper, ne cognosceret eas áliquis, quod nunc factumst. vae misero mihi, periere, opinor, duodeviginti minae, qui hasce emi.

Agorastocles: Et tute ipse periisti, Lyce.

Hanno: Quis hic est?

Agorastocles: Vtrumvis est, vel leno vel Lycus.

in servitute hic filias habuit tuas, et mi auri fur est.

Hanno: Bellum hominem, quem noveris.

Antamonides: Leno, rapacem te esse semper credidi, verúm etiam furacem qui norunt magis.

Lycvs: Accedam. per ego tua te genua óbsecro et hunc, cognatum quem tuom esse intellego:

quando boni estis, ut bonos facere addecet faciatis, vestro subveniatis supplici.

iam pridem equidem istas scivi ésse liberas et exspectabam, si qui eas ássereret manu.

nam non meae sunt prosum. tum autem aurum tuom reddam, quod apud me est, et iusiurandum dabo, me malitiose nil fecisse, Agorastocles.

Agorastocles:

Quid mihi par facere sit, ego mecum consulam.

omitte genua.

Lycvs: Mitto, si ita sententia est.

Antamonides: Heús tu leno.

Lycvs: Quid lenonem vis inter negotium?

Antamonides: Vt minam mi argenti reddas, prius quam in nervom abducere.

Lycvs: Di meliora faxint.

Antamonides: Sic est: hodie cenabis toris.

aurum argentum collum, leno, tris res nunc debes simul.

Hanno: Quid me in hac re facere deceat, egomet mecum cogito.

si volo hunc ulcisci, litis sequar in alieno oppido, quantum audivi ingenium et mores eius quo pacto sient.

Adelphasivm: Mi pater, ne quid tibi cum istoc rei sit pessumo, obsecro.

Anterastilis:

Ausculta sorori. abi, díiunge inimicitias cum improbo.

Hanno: Hoc age sis, leno. quamquam ego te meruisse ut pereas scio, non experiar tecum.

Agorastocles: Neque ego; si aurum mihi reddes meum, leno, quando ex nervo emissu's emissus es — compingare in carcerem.

Lycvs: Iamne autem ut soles?

Antamonides: Ego, Poene, tibi me purgatum volo.

si quid dixi iratus advorsum animi tui sententiam, id uti ignoscas quaeso; et quom istas invenisti filias, ita me di ament ut mihi volup est.

Hanno: Ignosco et credo tibi.

Antamonides: Leno, tu autem amicam mihi des facito aut mihi reddas minam.

Lycvs: Vin tibicinam meam habere?

Antamonides: Nil moror tibicinam;

nescias, utrum ei maiores buccaene an mammae sient.

Lycvs: Dabo quae placeat.

Antamonides: Cura.

Lycvs: Aúrum cras ad te referam tuom.

Agorastocles: Facito in memoria habeas.

Lycvs: Miles, sequere me.—

Antamonides: Ego vero sequor.—

Agorastocles: Quid ais, patrue? quando hinc ire cogitas Carthaginem?

nam tecum mi una ire certum est.

Hanno: Vbi primum potero, ilico.

Agorastocles:

Dum auctionem facio, hic opus est aliquot ut maneas dies.

Hanno: Faciam ita ut vis.

Agorastocles: Age sis, eamus, nos curemus. plaudite.