Chapter prologue

PROLOGUS: POSTQUAM poeta vetus poetam non potest

Retrahere ab studio, et transdere hominem in otium,

Maledictis deterrere ne scribat parat;

Qui ita dictitat, quas antehae fecit fabulas

Tenui esse oratione et scriptura levi;

Quia nusquam insanum scripsit adolescentulum

Cervam videre fugere, et sectari canes,

Et eam plorare, orare ut subveniat sibi.

Quod si intelligeret, olim quum stetit nova,

Actoris opera magis stetisse quam sua,

Minus multo audacter quam nunc laedit laederet.

Nunc si quis est qui hoc dicat, aut sic cogitet;

Vetus si poeta non lacessisset prior,

Nullum invenire prologum potuisset novus

Quem diceret, nisi haberet cui malediceret;

Is sibi responsum hoc habeat; in medio omnibus

Palmam esse positam qui artem tractant musicam.

Ille ad famem hunc ab studio studuit reicere:

Hic respondere voluit, non lacessere.

Benedictis si certasset, audisset bene.

Quod ab ipso allatum est, sibi esse id rellatum putet.

De illo iam finem faciam dicendi mihi,

Peccandi quum ipse de se finem non facit:

Nunc quid velim animum attendite. Apporto novam

Epidicazomenon qnam vocant comoediam

Graeci, Latini Phormionem nominant;

Quia, primas partes qui aget, is erit Phormio

Parasitus, per quem res agetur maxime,

Voluntas vestra si ad poetam accesserit.

Date operam: adeste aequo animo per silentiumr;

Ne simili utamur fortuna atque usi sumus

Quum per tumultum noster grex motus loco est;

Quem actoris virtus nobis restituit locum,

Bonitasque vestra adiutans atque aequanimitas.